BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

De complexiteit van de (oorlogs)realiteit

bron: 
Theatermaggezien
auteur: 
Ines Minten
recensiedatum: 
17/05/2009
Productie: 
Hitler is Dood

Hitler is dood. Goebbels en Himmler idem. Een aantal van de andere nazi-monsters zijn gevat en zullen van de geallieerden een eerlijk proces krijgen in Neurenberg. Niemand gelooft nog dat de werkelijkheid zo eenvoudig kan zijn. Zeker niet vlak na een oorlog. Braakland/ZheBilding, in coproductie met 't ARSENAAL, brengt de Neurenbergprocessen in al hun complexiteit op de scène.

Tweeëntwintig beklaagden moesten eind 1945 voor de internationale rechtbank in Neurenberg verschijnen. HITLER IS DOOD voert er daarvan zes op. Ze tonen zich als mensen met prettige en onaangename karaktertrekken en proberen zich elk op hun eigen manier naar hun zeer waarschijnlijke doodvonnis toe te werken. Voor de geallieerde entourage zou het makkelijker zijn als het zwart-witmonsters zonder meer waren geweest. De nuance is moeilijker om mee om te gaan. Zeker als de eigen partij hier en daar even zwaar in de fout is gegaan als de vijand. Strategisch bombarderen van steden, cruciale informatie opzettelijk achterhouden voor een zogenaamde medestander, foltering... In een oorlog vervallen blijkbaar alle regels van de menselijkheid, zowel in het ene als in het andere kamp. En wat met de ongelijke behandeling van burgers? Is Amerika daar zo onschuldig aan?
'Mogen de negers bevel geven over blanke troepen? Naast u zitten in de bus?'
'Nee, dat niet.'

Het doel van het hele gebeuren is een eerlijk proces voor de nazikopstukken. Maar hoe realistisch is zoiets onder de gegeven omstandigheden? Auteur-regisseur Stijn Devillé richt de blikken als camera's op zijn personages. De acties en reacties van de beklaagden, de procureur en de rechter, een journaliste en een joodse dokter worden zorgvuldig geregistreerd. Geen standpunt wordt overgeslagen. Treffend is de scène waarin psychiater Rebecca Goldensohn een koekje deelt met topnazi en onverbeterlijke gentleman Hermann Goering, 'de laatste Renaissancemens', zoals hij zichzelf noemt. Je ziet de twijfel op haar gezicht. Hoe kan ze ook maar een greintje sympathie opbrengen voor een man die zulke gruweldaden op zijn geweten heeft? De feiten zijn er, maar je ertoe verhouden is minder evident dan het lijkt. Op een dag raakt journaliste Edith Berger in de cel bij Speer, Minister van Bewapening en architect van het Derde Rijk. Ze is ervan overtuigd dat als ze rechtstreeks met hem kan spreken, ze de antwoorden op al haar vragen zal krijgen. En die zullen véél verder gaan dan het geambieerde interview. Ook zij vindt niet wat ze zoekt. Het akeligste aan deze voorstelling is de idee dat de beklaagden effectief mensen zijn, die op een bepaald moment in hun leven een keuze hebben gemaakt met desastreuze gevolgen. Geen verklaringen, geen oorzaken of redenen. Zelfs een ongelukkige jeugd wordt nergens als verzachtende omstandigheid ingeroepen. De meest sympathieke of rationele persoonlijkheid kan een zwarte kant ontwikkelen. Het kan elke dag opnieuw gebeuren, waar dan ook. Bouw op die wetenschap maar eens een nieuwe moraal die de toekomst veilig moet stellen.

De gesprekken en verhoren breien stukje bij beetje aan een uitgebreid patchwork waar de toeschouwer in kruipt als in een vuistdikke, degelijke en bij momenten razend spannende roman. De voorstelling culmineert in een confrontatie met de werkelijkheid van de oorlogsmisdaden waartoe elk personage zich wel moét verhouden, wat zijn houding in het proces tot dan ook was. In de voorstelling wordt dat moment subtiel maar treffend uitgebeeld.

De strakke regie van Devillé zorgt ervoor dat de lange voorstelling geen ogenblik sleept. De acteurs bewegen zich krachtig en eigen binnen de lijnen die hij hen voorschrijft. HITLER IS DOOD heeft dan ook een uitmuntende cast bij elkaar gekregen, waarin Rik Van Uffelen misschien nog het meest opvalt. Hij zet een bijzonder sterke Goering neer: gevaarlijk, manipulatief en innemend tegelijk.

De driekoppige Braakland-band Rudy Trouvé, Geert Waegeman en Gerrit Valckenaers zorgt voor de soundtrack bij het stuk. Ook zij nemen minder positie in dan we van hen gewend zijn en zetten de complexiteit van de materie op die manier nog extra in de verf.

Met HITLER IS DOOD bereiken Stijn Devillé en zijn muziektheatergezelschap een nieuw hoogtepunt in hun oeuvre.