BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Generation X in de Dertigersdip

bron: 
Theatermaggezien.be
auteur: 
Ines Minten
recensiedatum: 
01/10/2009
Productie: 
Gevoelige Mensen

Ze noemen zichzelf gevoelige mensen, want ze 'voelen veel'. Ze zijn geen club, ze zijn geen sekte, maar ze zijn ook niet meer de individuen die ze vroeger waren. Gelukkig maar, vinden ze zelf. Ze zijn gewoon vier dertigers voor wie het allemaal even niet meer hoeft. Ze voelen zich nog jong, maar beseffen dat hun leven stilaan opschuift en dat ze er nog niets wezenlijks mee hebben gedaan. Zullen ze dat nu samen wel gaan doen, dan? Waarschijnlijk niet. Ook dat weten ze. Ze hangen samen rond, doen dingen die pubers zouden doen als ze een rijbewijs hadden. Ze besluiten dat het oké is om elkaar naakt te zien. 'Als het daar dan maar bij blijft.' Ze nemen afscheid van al wat hen afremt, van wat hen bindt aan het leven dat ze hadden maar niet (langer) wilden hebben. Ze heten voortaan kortweg A (Adriaan Van Aken), S (Sara Vertongen), K (Kristof Van Perre) en Y (Youri Van Uffelen). En als hun toestand op een dag onhoudbaar blijkt? Och ja, dan kunnen ze altijd nog doodgaan. Generatie X is volwassen geworden en beleeft een dertigersdip die haar pubernihilisme in alles overtreft.

De sfeer en personages uit de tekst van Adriaan Van Aken doet me denken aan de hedendaagse Vlaamse literatuur à la Saskia De Coster en Annelies Verbeke. Personages waar een serieuze hoek af is, maar die ondanks enkele bizarre trekjes toch herkenbaar zijn. Ze voelen veel, maar doen veel minder, blijven steken in hun lijf en leven, omdat ze iets anders willen maar niet goed kunnen bedenken wat precies.

Ook de opbouw van de voorstelling leest als een roman. De typische dialoogstructuur van de traditionele theatertekst wisselt af met een literaire vorm.

K: Zie je die rookpluim?
A: zegt K
K: Dat is waar onze auto stond.
A: S heeft een fakkel gemaakt, is weggewandeld, en toen ze terugkwam, lichtte de hemel op.

Muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding speelt graag met de grenzen van verschillende media. Tot nu waren het vooral theater en muziek die in hun voorstellingen versmolten tot een geheel eigen stijl. De laatste seizoenen kwam daar ook almaar meer beeld bij kijken (zoals bij Roadmovie in 2008).
In Gevoelige mensen gaat Braakland een stap verder. De acteurs staan achter een tafel als achter de draaitafels in een discotheek. Voor hen: een half woud aan microfoons, mengpanelen, laptops en ander technologisch vernuft. Als dj's mixen ze hun verhaal aan elkaar. Acteurs interageren met hun eigen geregistreerde stemmen en met de beelden die op een scherm achter hen voorbijlopen. Die interactie gebeurt nooit verdoken. De technologie is een volwaardige partner op scène. In het begin is dat even wennen. De acteurs lijken bijna illustraties bij de beelden, het geluid en de muziek. Bijna. Niet helemaal. Stilaan groei je met het verhaal mee en als je fantasie het eenmaal heeft overgenomen, merk je de geconstrueerde setting nauwelijks nog op. Voor dertigers van vandaag is een computergestuurde omgeving immers een natuurlijke habitat geworden, één die soms echter lijkt – of in elk geval spannender – dan de realiteit. De personages krijgen dat ook snel door. Er komt belangstelling voor hun club. 'Wij zijn geen club!' Een journalist wil een radioreportage over hen maken. Hoe hij hen op het spoor is gekomen?

'Via jullie blog.'
'Hebben wij een blog?'

Ze hebben een blog waarop hun beslommeringen van dag tot dag staan vermeld. Met dank aan K, die in een vorig leven nog informaticus is geweest en dus mee is op IT-gebied. Mensen herkennen zich in hen. Voor het eerst in hun leven lijken ze echt iets te betekenen. Of blijft hun constellatie toch een grote luchtbel die op springen staat? Hoe tastbaar is een leven in de virtuele werkelijkheid? Op de duur zullen ze toch van dat kruispunt af moeten en de ene of de andere weg inslaan – of die weg nu ergens heen leidt of toch niet.

Gevoelige mensen flitst voorbij als de betere dj-set. Beeld, geluid, samples, stemmen, muziek, live of geregistreerd – het raast en kolkt als de hoofden van de gevoelige protagonisten. Film en muziek staan naast de acteurs, ze hangen er niet als opsmuk bij. Evenmin verdrinken de acteurs in alle technologie die hen omgeeft. Ze spelen ermee zoals dat hoort voor dertigers in de eenentwintigste eeuw. De computeromgeving is een natuurlijke theaterhabitat geworden.