BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

De Zon als Motief om een Moord te Plegen

bron: 
CJP
recensiedatum: 
30/04/2010
Productie: 
De Vreemdeling

Het Leuvense muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding bewerkte de klassieke roman van Albert Camus tot een theatervoorstelling. De Vreemdeling is een sterke combinatie van tekst en muziek.

In 1942 schreef Albert Camus de roman l'Etranger. Meursault, het hoofdpersonage, is net als Camus zelf een pied-noir, iemand van Franse afkomst die in de Noord-Afrikaanse kolonie Tunesië ging wonen. Maar Meursault is niet alleen vreemd omdat hij van een andere origine is. Ook zijn koele reacties op de op til zijnde gebeurtenissen maken hem tot een buitenbeentje.

Liefde na de dood

Regisseurs Stijn Devillé en Adriaan Van Aken gingen in 2005 aan de slag met de roman en laten in De Vreemdeling, dat dit seizoen hernomen wordt, een kwartet spelers de verschillende rollen vertolken. Enkel Pieter Genard speelt maar één rol: de ik-figuur. Deze Meursault verliest op een dag zijn moeder. Hij keert terug naar zijn geboortedorp en begraaft haar. Volgens de directeur en de conciërge van de instelling waarin ze verbleef, toont Meursault echter weinig empathie: hij wil het lijk niet zien en huilt niet op de begrafenis. Bovendien leert Meursault de dag nadien een nieuw meisje kennen op het strand, met wie hij na een avond in de bioscoop al meteen in zijn huis belandt.

Al deze gebeurtenissen zouden onopgemerkt gebleven zijn, indien zich even later niet het volgende zou aandienen: Raymond Sintès (Dirk Buyse), de opdringere buur van Meursault, heeft zijn minnares geslagen. Hij spant Meursault voor zijn kar en laat hem een valse brief schrijven naar de politie, zodat Sintès toch vrijgesproken wordt. De Arabische broer van de minnares koestert echter wraak. Wanneer Mersault en Sintès hem en zijn vrienden tegenkomen tijdens een uitje aan de kust en het tot een akkefietje komt, schiet Mersault op hem. En dat niet eenmaal, maar viermaal.

Op zijn proces (deel twee van de roman) draait het niet zozeer om het feit dat hij een Arabier heeft vermoord (zo waren er toch genoeg), maar wel of Mersault empathieloos is. Voor de openbare aanklager is er immers een duidelijk verband tussen Meursaults houding op de begrafenis en de moord, wat wordt gelieerd aan het feit dat Meursault goddeloos zou zijn. Uiteindelijk wordt hij veroordeeld tot de guillotine.

Broeierig en verfrissend

Dat Braakland sterk is in rechtspraaktheater, bewees het vorig jaar al in Hitler is dood (coproductie met 't Arsenaal), waarvoor schrijver en regisseur Devillé de Taalunie Toneelschrijfprijs won. Pieter Genard is als beklaagde duidelijk sterker dan als aanklager. Sara Vertongen (die Mersaults liefje en advocate vertolkt) speelt dit seizoen in maar liefst vijf voorstellingen van Braakland, waaronder de Leuvense stadsmonoloog Naast. De Vreemdeling is een stevige brok teksttheater met veel beschrijvingen die de acteurs polyfoon schetsen.

Een gelijkwaardig sfeerscheppend element is de livemuziek van Geert Waegeman en Gerrit Valckenaers, muzikanten aan huis. Deze keer worden zelfs elastiekjes en de ventilator die op scène staat, gebruikt om muziek te maken. De sfeer is inderdaad erg broeierig. De zon, geeft Meursault tijdens zijn proces dan ook op als reden voor de moord die hij pleegde. De personages verfrissen zich voortdurend met watersprays, een goede dramaturgische ingreep. Heel mooi is het beeld waarin Meursault zichzelf natspuwt. Het slot is voor hem ook figuurlijk een koude douche. Al lijkt zijn terechtstelling toch het hoogtepunt van zijn absurde bestaan te worden: hij hoopt dan ook dat zoveel mogelijk mensen zijn executie zullen bijwonen. Wij hopen dat Meursault nog veel terechtgesteld zal mogen worden in de vele hernemingen van dit straffe stuk.(CJP)