BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Godmiljaar, wat een weltschmerz

bron: 
Het Parool
auteur: 
Frenk Der Nederlanden
recensiedatum: 
01/01/2004
Productie: 
Immaculata

HET WAS een perfecte dag voor een verjaardagsfeestje. Ik keek naar de handtekening boven mijn bureau en feliciteerde de Verlosser, maar toch wilde de stemming er maar niet in komen. Steeds weer moest ik denken aan Gerd Nan van Wijk, de Alkmaarse havoscholier die maandag door een zeventienjarige matroos werd doodgeslagen.

Gek genoeg maakte dat meer indruk op mij dan het bloedbad van Cho Seung-Hui, de killer van Virginia Tech. De bizarre shootout was ver weg en de daad van een gestoorde gek, Gerd Nan van Wijk had mijn buurjongen kunnen zijn. De jeugd heeft de toekomst, maar hoe?

Ik vroeg mijn dochter, die dertien is en die in de tweede klas van het atheneum zit, of het drama in Alkmaar bij haar op school nog onderwerp van gesprek was geweest, maar dat bleek niet het geval te zijn. "Alleen de scheikundeleraar begon er even over, want die heeft die jongen vroeger lesgegeven." Daarna kregen we ruzie over een bericht dat in de krant stond. Ik vond zeventienhonderd doden door medische fouten veel, zij niet. "Weet je wel hoeveel ziekenhuizen er zijn?" Toen ze woedend de trap op stormde, had ik alweer spijt.

Lusteloos bladerde ik het avondblad door. Meer dan de helft van de kinderen op de basisschool leeft ongezond. Door alle vernieuwingen is de kwaliteit van het onderwijs de laatste twintig jaar hard achteruit gehold. Kindermishandeling komt hier vaker voor dan in de Verenigde Staten. Kinderen van gescheiden ouders hebben te kampen met angsten en depressies en vertonen vaak agressief gedrag. En in een opwelling besloot ik naar De Brakke Grond te gaan, waar de Vlaamse theatergroep Braakland/Zhebilding de voorstelling Immaculata speelde, gebaseerd op de schietpartijen in het Duitse Erfurt in 2002 en op de Columbine Highschool in 1999.

Veel jeugd zat niet in de zaal - hooguit vijf bezoekers waren jonger dan twintig. Maar zodra het licht uitging, vergat ik om me heen te kijken. De voorstelling zat geraffineerd in elkaar. Braakland/Zhebilding maakt 'journalistiek documentair muziektheater', maar dat is een veel te lelijke naam voor de poëzie die de jonge acteurs lieten horen. Ze speelden hun ziel uit hun lijf, en bij tijd en wijle was ik tot tranens toe geroerd. Er vloeide geen bloed en er klonken geen schoten, maar alleen dat zoete Vlaams en de vlijmscherpe muziek van twee meestermuzikanten. Godmiljaar, wat een weltschmerz. Weemoed en verlangen.

We zagen hoe vier leerlingen na hun dood herinneringen ophalen aan hun jeugd en de school waar op een zonnige, doordeweekse dag twee jongens hun wapens leegschoten. Eén van de slachtoffers is Frankie, de eeuwige pispaal, een jongen van wie je in het begin denkt dat hij wel de dader zal zijn. "Ik sta overal buiten, heb altijd overal buiten gestaan," zei hij, diep weggedoken in de capuchon van zijn jas. "Ik ben niks en ik heb niks." "Ik wil een schitterende toekomst, maar ik krijg een kogel," reageerde één van de actrices. Ze was furieus. "Ik wil sterven op een tapijtje, op iets zachts, iets liefs, niet op deze vuile vloer."

Vlak voor het einde, op een uiterst breekbaar moment, toen het zo stil was dat ik mijn bloed hoorde ruisen, ging naast me keihard een mobiele telefoon af. Het ding speelde een soort housedeun, maar de bezitter ervan, een oude man die wat wazig uit zijn ogen keek, had niets in de gaten. Pas na tien seconden, die een eeuwigheid leken te duren, schrok hij wakker. Ik kreeg terstond zin om hem te wurgen. "Sorry," mompelde hij, maar het was al te laat: de magie was verdwenen.

Het nagesprek met de theatermakers leverde niet veel nieuwe gezichtspunten op. Het ging over de prestatiedruk in de westerse maatschappij, de eisen waaraan 'de jeugd van tegenwoordig' moet voldoen, de dunne scheidslijn tussen slachtoffers en daders. Maar een echte verklaring voor de geweldsexplosies hadden we niet, en dat was misschien nog wel het verontrustendst. Regisseur Adriaan van Aken: "Misschien is het allemaal een kwestie van borstvoeding." (sic!)

En zo bleef ik achter, denkend aan mijn dochter en aan Gerd Nan van Wijk, zestien jaar, doodgeslagen in de kracht van zijn leven.