BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

Affiche-vdhond
Vandenhond9
Vandenhond8
Vandenhond7
Vandenhond6
Vandenhond5
Affiche-vdhond Vandenhond9 Vandenhond8 Vandenhond7 Vandenhond6 Vandenhond5

Vandenhond (teaser)

Audio - Vandenhond (10+)

Basement Barks

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Medewerkers - Vandenhond (10+)

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - Vandenhond (10+)

10/2007 Vandenhond in De Bond De Bond
24/10/2007 Muziektheater voor jongeren... De Morgen

Kalender - Vandenhond (10+)

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Vandenhond (10+)

deel
Affiche-vdhond

TICKETS

Een leider worden.
Er zijn er die het doen voor de eer.
Omdat ze graag macht hebben.
Omdat ze zo graag, graag gezien willen zijn.
Of omdat ze denken dat ze er rijk van zullen worden.
Ben heeft het gedaan omdat hij niks beters te doen had.
En ook een beetje omdat Eva het hem vroeg.

Ben is een hond. Dat moet je maar aannemen. Een hond die, op doortocht naar elders, in de stad terechtkomt. Hij leert er Jaco kennen én de bloedmooie Eva. Hij wordt leider van hun roedel en blijft in de stad. Als een meute nieuwe honden hen bedreigt, roept Ben op tot rust. Maar Jaco wil vechten. Moet Ben kiezen voor zijn vriend? Of voor de vrede?

Pieter Genard schreef een beestig verhaal op gitaar en drum. Over vriendschap, moed en verantwoordelijkheid. Een verhaal zonder rare woorden, vergezochte filosofie of (pseudo)wetenschap. Een verhaal waarin dingen gebeuren die voor zich spreken. Er zijn achtervolgingen en ontsnappingen. Er wordt in gelachen, gevochten, gekakt en gekust. Maar er zijn ook twijfels en moeizame gesprekken. Want zelfs een klein kind weet dat samenleven soms prachtig is en soms vandenhond.

--> Lees de tekst van de voorstelling! Helemaal onderaan vind je de integrale versie in pdf-formaat.

IN DE PERS:

Vandenhond (10+), een jeugdvoorstelling die vanuit de ogen van een hond een scherpe én gevoelige blik werpt op onze menselijke samenleving. Een grauwe banlieu met een stinkbeek: zoals een hond in stereo ruikt, zo gevoelig voor geur en gehoor zijn de zintuiglijke beschrijvingen in dit muziektheaterstuk. Begeleid door muzikanten Youri Van Uffelen en Ephraïm Cielen vertelt acteur Pieter Genard het wedervaren van de zwervershond Ben die zich in een voorstad ontpopt tot de leider van een lokale meute honden. (...) Genard acteert subtiel, nu eens observerend, vervolgens vervaarlijk blaffend. Een welkome dubbelheid die zich ook in de muziek laat voelen. Gaat de tekst zich soms te buiten aan uitvoerige beschrijvingen, dan brengt de live-soundtrack (drum, gitaar, samples) voldoende tempowissels tussen melancholie en gejaagdheid. Vandenhond kaart ongedwongen grote thema's aan: de allochtonenproblematiek, maar evengoed zaken die het hart aanbelangen zoals liefde en vriendschap. De voorstelling is een poëtische dierenfabel en een actuele mensenfabel. (Liv Laveyne in De Morgen)

Pieter Genard wilde al lang iets eenvoudigs op de planken brengen, eenvoudig in taal, puur in verhaal. Braakland/Zhebilding gaf hem die kans, en samen maakten ze er iets heel moois van. De muzikanten Youri Van Uffelen en Ephraïm Cielen maken met hun live samples van gitaar en houten slaginstrumenten een bijzondere soundtrack. Het is een mooi samenspel tussen de muzikanten en de verteller. Ze zorgen samen voor kwinkslagen in klanken en geluiden. De muziek schuift heel organisch in het verhaal, de klanken bezorgen de vertelling een spanning, en laten het naar rust glijden. Om dan weer heel ritmisch een andere weg op te gaan, zoals de hond in het verhaal ook doet. Pieter Genard kan wonderlijk mooi vertellen. Hij vertolkt het personage hond en tegelijkertijd neemt hij daar een aangename afstand van. Dat zorgt – samen met de gelaagde soundtrack - voor een poëtische vertelling die jong en oud weet te boeien. (Tuur Devens in De Bond)

INTERVIEW MET PIETER GENARD

Vandenhond speelt deze zomer op Theater aan Zee. Beïnvloedt dat de voorstelling?
Pieter Genard: Het zwaartepunt van de actie in Vandenhond valt midden in de zomer, dus dat komt mooi uit. En TAZ kennende zal die warmte in de desbetreffende ruimte ook wel voelbaar zijn. (lacht) Ik ben ook blij om op TAZ te spelen omdat ik het festival mee heb zien groeien. Dat mijn oude klasgenoot Michael De Cock nu programmeert, geeft het een extra cachet. Maar Vandenhond is voor mij in de eerste plaats een grootstadverhaal. En bij grote steden denk ik niet meteen aan de zee. Meer aan Brussel.

Vagebond zijn, bezoeker zijn, je vestigen, een leven aantreffen dat dringend aan organisatie toe is, dat herken ik uit mijn eigen verhouding tot Brussel. De parallel met mijn eigen verhaal stopt wel: ik neem geen verantwoordelijkheid om de samenleving te organiseren. (lacht) Natuurlijk zijn ook de samenlevingsproblemen die in Vandenhond aan bod komen in Brussel aan de hand.

Dat sluit dan toch wel aan bij het thema van Theater aan Zee dit jaar: migratie.

Migratie is absoluut een issue in Vandenhond. De voorstelling gaat voor mij over: wanneer kan je zeggen “hier ben ik thuis”? En wanneer je dat zegt, welke verantwoordelijkheid brengt dat met zich mee? Zolang het niet je huis is, ga je niet kuisen voor je deur.

Waarom vertel je dat verhaal met honden als hoofdpersonage?

Om dezelfde reden als waarom de fabels van La Fontaine over dieren gaan en niet over mensen. Omwille van het plastische karakter ervan, het parabelachtige. Omwille van de vervreemding. De Kirgizische schrijver Tsjingiz Ajtmatov heeft een verhaal verteld vanuit het standpunt van wolven, zonder zelfs maar één dialoog. De empathie die hij kan opbrengen, heeft grote indruk op mij gemaakt. Al heb ik besloten mijn honden wel te laten dialogeren, omdat ik nog andere drijfveren had. Aanvankelijk was mijn vertrekpunt immers: een verhaal schrijven met zo min mogelijk moeilijke woorden. En er een geïllustreerd boekje van maken. Maar toen ik Dansen Drinken Betalen van BZB zag, die stadsbeelden op video, moest ik terugdenken aan mijn verhaal. Ik stelde BZB impulsief voor er een voorstelling van te maken et voilà…

En hoe sta je dan tegenover de toevoeging van de muziek, die er bij BZB altijd bijhoort?
BZB heeft mij op een bepaald spoor gezet van hoe je met tekstmateriaal en karigheid van theatrale tekens kan omgaan. Ik  merk dat ik vaak op zoek ga naar een anti-vorm van het theatrale; het zo klein mogelijke. Als je muziek gebruikt, hoef je bij wijze van spreken theatraal niks te ondernemen. Je kan experimenteren met de weglating van tekens. (bedenkt zich) Hoewel dat slechts schijn is natuurlijk, want muziek is een enorm theatraal teken. Bovendien weet je ook dat  je wel allerhande tekens nodig hebt. Maar een monoloog met muziek zag ik wel zitten. Al ben ik een man van het woord, ik ben dol op muziek. Zoals elke theatermaker ben ik een gerateerde muzikant.  (lacht)

 

BijlageGrootte
vandenhond.pdf306.77 KB