BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

Immac-kaartje
de 4 BZB-boekjes van de Nieuwe Toneelbibliotheek
immaculata_choco bernt_AVA
immaculata_mono bernt_AVA
immaculata_ça va?_AVA
immaculata_bus_AVA
Immac-kaartje de 4 BZB-boekjes van de Nieuwe Toneelbibliotheek immaculata_choco bernt_AVA immaculata_mono bernt_AVA immaculata_ça va?_AVA immaculata_bus_AVA

Immaculata

Audio - Immaculata

"Melodica Triest" - Immac op CD!

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - Immaculata

01/01/2004 Recensie Immaculata De Morgen
01/01/2004 Immaculata op Radio 1 Radio 1
01/01/2004 Immaculata op Klara Klara

Kalender - Immaculata

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Immaculata

deel
Immac-kaartje

TICKETS

Immaculata staat momenteel niet op ons programma. In de tussentijd kan u wel de wondermooie CD met de muziek van Youri Van Uffelen & Ephraïm Cielen bestellen door te mailen naar info@braakland.be Klik links een fragment aan voor een voorproefje. Ook kan u de videotrailer herbekijken, waarvan de hatelijke tekst grotendeels ontleend is aan de dagboekaantekeningen van Eric Harris, een van de doders van Columbine High. Helemaal onderaan deze pagina vindt u de volledige tekst van de voorstelling in pdf. En tenslotte is er nog onderstaand dramaturgisch tekstje uit 2005:

IMMACULATA

Gevoelerigheid. Betekent hetzelfde als gevoeligheid. Maar duurt langer. Té lang doorgaans. Zodat het iets drammerigs en dweepzuchtigs krijgt. Maar wanneer goed uitgevoerd. Iets heel troostends vooral.

Het nummer dat de schier onbekende songwriter Gary Jules schreef voor Donnie Darko (een lichtjes obscure tienerfilm die we ter inspiratie bekeken tijdens de eerste Immaculata-gesprekken) is er een typevoorbeeld van. Mad World bleek een cover van de eighties-iconen van Tears for Fears te zijn (die naam!) en strofes te bevatten als:

Went to school and I was very nervous –
no one knew me, no one knew me...
Hello teacher, tell me what’s my lesson –
look right through me, look right through me.

And I find it kind of funny, I find it kind of sad.
The dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had.

De jaren ’80 kenden wel meer zulke deuntjes. Met Reagan aan de macht leek het laatste beetje ‘liefheid’ uit de wereld gebannen. Naïef zijn was als houding niet langer houdbaar. Moderne burgers waren ‘realistisch’, droegen een das, waren productief. De wereld was definitief op weg om de angstaanjagend commerciële plek te worden die ze nu is. Een plek waar winst maken zoveel is gaan betekenen, dat mensen almaar minder lijken om te kunnen met verlies.

Het deed ons enkele maanden terug dan ook veel deugd om te zien hoe Gary Jules’ gevoelerige versie van Mad World het via het undergroundcircuit (het ptp-gebeuren op het internet in dit geval) tot nummer 1-hit in Engeland schopte. In een tijdperk waarin alles vooral leuk en ontspannend dient te zijn, is het eerder ongewoon dat de nummer 1-positie wordt ingenomen door een nummer waarvan de tekst het best te catalogeren valt onder de noemer ‘hoogst verontrustend’.

Ons Immaculataproject hoort ook onder die noemer thuis. De ‘high school killings’ zoals die in de Verenigde Staten (Columbine) en Europa (Erfurt) hebben plaatsgevonden, behoren sowieso tot de meest verontrustende nieuwsitems die we de afgelopen jaren op ons bord hebben gekregen. Massamoorden dóór middelbare scholieren óp middelbare scholieren (en hun leraren). Wie zal ooit het beeld vergeten van het blad papier op de ruit van een klaslokaal op de eerste verdieping van de school in Erfurt, waarop een slachtoffer het woord ‘hilfe!’ geschreven had? (Eén simpel woord dat het drama beter leek te vervatten dan de bloederige beelden van doden en gewonden)

Minder spectaculair, maar zeker even dramatisch als de high school killings zijn de zelfmoorden onder jongeren in ons eigen Belgenland. De cijfers swingen de pan uit. Het hoogste aantal van de wereld! Verdubbeld ten opzichte van de jaren ’90! Droeve statistieken. En hoewel het altijd gissen is naar wat erachter schuilgaat, zijn we er van overtuigd dat de Gary Jules’en de Morrisseys (ten tijde van The Smiths componist van de soundtrack bij menig tienerzelfmoord) van deze wereld, er in hun songs meestal dichter bij zitten dan menig krantenreportage, psychologisch onderzoek of politieverslag, waarin ze het meestal houden op dingen als ‘een slecht rapport gekregen’ of ‘problemen thuis’.

"I do actually respect suicide. It is having control over one's life.
It's the strongest statement anyone can make.
And people aren't really strong...
You could say it is negative leaving the world.
But if people's lives are so enriched in the first place,
then ideas of suicide would never occur.
Most people as we know lead desperate and hollow lives.”

(Morrissey, in een interview)

De plot van onze voorstelling is simpel. In een brave, onopvallende middelbare school in een Vlaamse provinciestad, halen twee leerlingen tijdens de middagpauze wapens uit hun boekentas en richten in de schoolbib en de refter een waar bloedbad aan. Leerlingen en leerkrachten worden onverbiddellijk neergemaaid. HET IS EEN ZONNIGE, DOORDEWEEKSE OCHTEND.

Aan het woord zijn vier tieners die de aanslag niet zullen overleven. Over jong geluk. Of ongeluk. Over blijde verwachtingen. Of het gebrek eraan. Maar op de achtergrond van alles wat ze zeggen. Klinken steevast reeds de naderende voetstappen van de twee medeleerlingen door. Die gewapend en al op weg zijn. Om aan al dat jong geluk. Aan al die blijde verwondering over dit leven. Abrupt een einde te komen maken.


BijlageGrootte
immaculata.pdf168.66 KB