BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Zoetige sentimentaliteit en een overjaarse clown

bron: 
De Morgen
auteur: 
Evelyne Coussens
recensiedatum: 
04/02/2015
Productie: 
Sabine Sabine Sabine

Schrijven is een daad van destructie óf van schepping: het vernietigt wat er is geweest, het creëert wat misschien nooit aanwezig was. In 'Sabine Sabine Sabine' schrijft een man een boek om letter per letter vast te houden aan een liefde die hem wreed werd ontnomen.

We waren gewaarschuwd: Adriaan Van Aken van het Leuvense muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding had een 'schaamteloos' romantisch verhaal geschreven. In 'Sabine Sabine Sabine', een coproductie van het Leuvense Braakland met het Amsterdamse Nieuw West, stelt een man (Marien Jongewaard) een 'alfabetboek' samen in opdracht van zijn geliefde (Sara Vertongen). Iedere letter leidt hem associatief naar een stukje van hun Grote Verhaal. Het is herinneringsarbeid, want zij is intussen overleden.

De valkuil die wagenwijd ligt te gapen, is niet die van de romantiek maar die van de gestileerde sentimentaliteit. Denk: een intieme huiskamersetting met een gezellig toile cireetje op de tafel, een dik klanktapijt van Chantal Acda en Youri Van Uffelen, gesluierde videobeelden van Kristof Van Perre, een actrice in een witte bruidjurk en veel symbolisch-groene natuurpracht in de tekeningen van Fien Van Elzen. En de voorkennis, vanaf de 'd' van dood, dat alles relict is van vervlogen geluk. Voelt u het al? Inderdaad. Het is de wat kneuterige invulling van het concept Grote Liefde, roos en broos als een suikerspin: als je er te veel van eet ga je braken.

Verfrissend tegengewicht
Maar wacht even: zo'n verhaal wordt het niet. Iemand scheurt met luide, Amsterdamse tongval het plaatje aan stukken. Het is Marien Jongewaard. Als een overjaarse clown - gebeitelde kop, uitpuilende kikkerogen - stuitert hij over de scène, met een schokkerig fysiek expressionisme dat zijn roots in de mime verraadt. Jongewaard injecteert punk in zijn performance, zingtzegt zijn teksten, switcht prettig tussen slam poetry en spoken word.

Voor een Vlaams publiek, gewend aan de intieme, naar binnengekeerde speelstijl, is het eventjes wennen. Maar zijn gekte vormt een boeiend contrast met de koele, terughoudende speelstijl van Sara Vertongen, en een verfrissend tegengewicht voor de wat zoetige opeenhoping van muziek en video.

In 'Sabine Sabine Sabine' vertolkt Jongewaard een man van middelbare leeftijd, naïef van hart en eenvoudig van ziel, die de liefde van zijn leven beleeft - te mooi om waar te zijn. Zij weet dat ze moet sterven. Het schrijven is het enige waar hij achteraf mee overblijft: zij is verdwenen, de liefde bestaat enkel nog in zijn koppige schrijfarbeid - en die neemt niemand hem meer af, zelfs zij niet. Omdat zijn schrijven een manier van vergeven is: "Het is goed, al lang."

Realiteit
De averechtse Jongewaard is niet de enige verrassing waarmee regisseur Adriaan Van Aken zijn 'romantische' folie kruidt. In het tweede deel neemt de voorstelling een keer waardoor zowel de clichématige invulling van de romantiek als de betekenis van de schrijfarbeid in een nieuw licht komt te staan. Geen mooier of aangenamer licht, maar een wreed en koel schijnsel, als van een neonlamp boven een grijze en regenachtige straat. Het heet: realiteit. Dream on, arme clown.