BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Chantal Acda bezingt de liefde in onvoorspelbaar, romantisch drama

bron: 
Knack Focus
auteur: 
Els Van Steenberghe
recensiedatum: 
04/02/2015
Productie: 
Sabine Sabine Sabine

Braakland en Nieuw West slaan de handen in elkaar om met 'Sabine Sabine Sabine' een 'onbeschaamd romantisch liefdesverhaal te vertellen en te zingen. Perfect Valentijnstheater, ondanks het wat teleurstellend vreemde einde.

The Play = Sabine Sabine Sabine Gezelschap = Braakland/ZheBilding en NieuwWest

In een zin = Een niet helemaal onbeschaamd romantische voorstelling, met prachtige muziek, verduiveld goed spel van Marien Jongewaard (en Sara Vertongen die rustig weerwerk biedt) en een ietwat teleurstellend slot.

Hoogtepunt = 'Je gaat dood en dat is niet erg'. Jongewaard herhaalt het talloze keren en telkens met een andere intonatie, een andere mimiek en een andere lichaamshouding. En telkens rakend. Wat een speler! 

O, o, het was zo prachtig. De romantische zielen in het publiek smolten en glommen tijdens het eerste anderhalf uur van deze zo delicaat en zorgvuldig opgebouwde Sabine Sabine Sabine, de eerste gezamenlijke krachttoer van Braakland/ZheBilding en het Nederlandse collectief Nieuw West. Adriaan Van Aken schreef de tekst en regisseerde.

Sara Vertongen en Marien Jongewaard spelen een man en een vrouw die beide op den dool zijn en elkaar net op het juiste moment - ergens op een onverharde weg langs een bos - ontmoeten. Er ontstaat iets bloedmoois tussen de twee. De vrouw - Sabine - gaat ervan wankelen op haar pumps. De man - die door alle verliefdheid zijn naam eventjes vergeet - voelt de jongen in zich wakker worden. Hun sprookje bloeit open én knakt...

De voorstelling is een flashback op die relatie en wordt alfabetletter na alfabetletter opgebouwd. Elke letter is een scène én is een blad in het boek dat de man tracht te schrijven nadat de relatie geknakt is. Die structuur is helder en wordt gekleurd door een zalvende soundscape. Vanop een oranje tapijt achter het strookje toneel waar Jongewaard heen en weer banjert zorgen Chantal Acda en Youri Van Uffelen voor melancholische muziek die zich als een als een warme, troostende deken omheen het verhaal plooit. Even warm is de lichtregie (groen, geel en rood) én zijn de kostuums (ook groen, het lievelingskleur van de man én de kleur waarin ze elkaar ontmoetten.) And last but not least is er het spel van Marien Jongewaard. Hij raast van de gezellige schommelstoel (met oranje kussen) naar de rustieke schrijftafel (met oranje tafelkleed) en terug. Die man is zowat een speelstijl op zijn eentje. Elk woord gaat gepaard met een eigen beweging en intonatie. Een eigen muzikaliteit, als het ware. Dat lijkt niet alleen druk, dat ís het ook maar toch verliest hij geen geloofwaadigheid en zit die energieke speelstijl nauwelijks de gevoelige man in de weg die hij speelt. Het is geweldig, mede dankzij het subtiele en rustige weerwerk dat Sara Vertongen (als Sabine) biedt.

En dan komt de apotheose.De romantische zielen in het publiek zuchten zoals Jongewaard een paar keer doet tijdens de eerste scènes. Het is goed geweest. Ware het niet dat er 'pauze' verschijnt op het beeldschermpje vooraan waar tijdens de voorstelling Fien Van Elzens prachtig getekende beelden van de belangrijke locaties in het verhaal te zien zijn. Na de pauze volgt een anticlimax. Een technisch huzarenwerkje dat wringt en dit onbeschaamd romantische verhaal een rauw realistisch randje geeft. O, o waarom toch kon het niet gewoon een onbeschaamd romantisch stuk blijven zonder die technisch knap gemaakte maar wrange en net wat te abrupte epiloog?