BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Moord in het museum

bron: 
De Standaard
auteur: 
Wouter Hillaert
recensiedatum: 
05/11/2014

Oorlog is een clean tv-format geworden. In La dissection d’un homme armé laat Braakland/ZheBilding weer het kapotte vlees zien. Zonder het te tonen. De opvoering in Museum M maakt van een levende belichaming van een eigen wereld op scène meer een pure presentatie. Iets meer ingehouden. Iets afstandelijker. Ziehier de mens, als document.

Er is nog een goede reden om M te bespelen: de lopende expositie Vesalius. Je passeert langs grote platen met bloedbanen, spiermassa’s. Ook dat is de mens. Een bundel bloed, vlees, pezen, pus.

En precies daar plant schrijver en regisseur Stijn Devillé zijn pen in. Met dezelfde koele fascinatie als Vesalius, maar dan met woorden. Zijn tekst, een trio van verweven monologen, dissecteert het wezen dat wij zijn, maar dan in extreme omstandigheden van lijf tegen lijf. Oorlog. Doodslag. Met koelen bloede hebben ze niets te maken.

Drie moordenaars laat La dissection d’un homme armé aan het woord. Er is de kolonel die over de radio zijn tien para’s gelyncht hoort worden in Rwanda, tien jaar geleden. Je luistert mee, zonder één kreet te horen. Er is de doder van communistisch Kamerlid Julien Lahaut in 1950. ‘Hoe hij viel, met uit zijn broek de pis der doden, uit zijn lijf het bloed der roden.’ En er is de soldaat in de loopgraven van ’14-’18, die zijn eigen broer aan de bajonet rijgt. Drie moorden, weer tot leven gewekt.

Statig staan ze achter hun micro’s, de drie vertellers van Braakland, in hetzelfde nette pak met das. Klinisch qua voorkomen, kloppend leven in hun stem. Dirk Buyse, Kris Cuppens en Pieter Genard getuigen, leggen de morele twijfel achter de historische situaties bloot. Met elke nieuwe bekentenis wordt hun waardigheid verder uitgekleed, tot Cuppens spiernaakt op de dissectietafel eindigt. Ziedaar de mens, als levend lijk.

Waarom? Waarom doden? Meer nog dan het stervende lijf, even ranzig als zinnelijk, snijdt Devillé de kleverige herinnering bij de moordenaars open. ‘Doden laten zich nooit voorgoed begraven.’ Het is geen individuele kwestie, maar een collectief geheugen. We zien België als een bevochten geschiedenis, onder de loep genomen met een scalpel.

La dissection d’un homme armé, een straffe remake van Braaklands doorbraak in 2002, toont dit gezelschap nog eens op zijn puurst. Met loutere vertelling en louterende muziek voltrekt zich in het museum van onze geschiedenis het wonder van theater. Dat heet verbeelding. Je ziet geen gruwel, maar ervaart de oorlog weer als geschonden vlees. Tussen je oren. Elke cleane afstand is weg.