BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Straffe madammen

bron: 
De Standaard
auteur: 
Wouter Hillaert
recensiedatum: 
26/09/2014
Productie: 
Leni & Susan

Voor Leni & Susan put auteur-regisseur Stijn Devillé uit de reële geschiedenis. Hij kruist het leven van Leni Riefenstahl met dat van Susan Sontag. De Duitse cineaste van nazifilms met de Amerikaanse critica van joodse afkomst. De pure plaatjesmaakster van lijfelijke pracht met de politiek activistische schrijfster, die in bezet Sarajevo Beckett ging opvoeren. Veel gemeen hadden ze niet, Leni en Susan.

Maar straffe madammen waren het allebei. Niet manisch, noch verleidelijk. Wel gewoon intelligent, gepassioneerd en getalenteerd. Ze hadden allebei macht, die ze zelf hadden verworven. Sontag gebruikte die in 1975 om het werk van Riefenstahl in een vlammend essay helemaal af te branden.

‘Die gevaarlijke mix van zelfverheerlijking en gewilligheid!’, zo slingert Simone Milsdochter Chris Lomme naar het hoofd, in een lange tirade van Susan tegen Leni. Dat is de richting die je verwacht: Riefenstahl in de verdomhoek. Maar plots stokt Milsdochter en stuikt ze tegen Leni’s filmbeelden neer. Onbewogen vloeien ze door. Jongens met speren, ranke lijnen van lijven, kracht in de zon.

Hier wordt het interessant. Van alle denkbare tegenstellingen kiest Devillé de minst evidente: die tussen lichaam en verstand. Riefenstahl is de intuïtieve, de onnadenkende esthete, het kranige dametje van honderd. Lomme speelt haar ook zo: vlot in het leer, de eeuwige jeugd.

Van Sontag daarentegen krijg je de twijfel, de onmogelijke zelfkritiek, de baarmoederkanker, de zwakte van het vlees. Ze stokt omdat je nooit alleen hersenen kan zijn. Van Riefenstahl overleeft de kunst, voorbij de kritiek.

De regie versterkt dat nog. Al houdt videokunstenaar Walter Verdin de plaatjes van Riefenstahl in door ze abstract te laten flikkeren en flakkeren, toch verzengen ze af en toe de argumentatie.

De visuele roes waar Sontag zich zo tegen verzette, wint het van de talige en documentaire nuance. Het geeft Leni & Susan, hoe af en straf gespeeld ook, iets vluchtigs. Het statement van dit stuk zit in de historische straffe madammen op zich. Minder in wat ze ons te vertellen hebben voor vandaag.