BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Omdat elke mens een mens is

bron: 
De Morgen
auteur: 
Griet Op de Beeck
recensiedatum: 
27/07/2012
Productie: 
Naast / Hinterland

Soms is het mooiste theater geen theater. Niet echt. Omdat er geen acteurs aan te pas lijken te komen. Omdat opeens elke toevallige mens een beetje mee lijkt te spelen. Omdat je zelf op een radicale manier je focus kan bepalen.

Naast/Hinterland is één van de projecten waar Braakland/Zhebilding dit jaar Theater Aan Zee dit jaar mee op gang trekt. Een nieuwe editie van een beproefde formule van Sara Vertongen. Geen keurige voorstelling, maar een kleine dwaaltocht.

Om Naast/Hinterland mee te mogen maken, moet je alleen zijn. Je aanmelden bij een geïmproviseerde balie in de hal van een troosteloos gebouw. Daar krijg je een ipod en een koptelefoon. Je hoort een vrouwenstem. Die van Charlotte Bongaerts overigens, die dat uitstekend ingesproken heeft. Ze zegt je wat je moet doen. Ze maakt je deelgenoot van haar gedachten en haar vragen en haar twijfels. Deze vrouw had een leven, maar is de weg kwijt geraakt, is de weg kwijt willen geraken. Sommige mensen lopen keihard verloren omdat ze gevonden willen worden, en gezien.

En dan sta ik daar te beginnen, in die lelijke gang, aan een deur die nog niet open gaat. En ik voel mij al ontheemd. Dat heeft te maken met die afgedwongen overgave, denk ik. Met niet te weten waar dat heen gaat. Met mij, hier en nu, met deze vrouw die in mijn kop probeert te kruipen. Die ontregeling vind ik intrigerend. Want zo moet veel volk zich voelen in Oostende. Thuis voor de één, transitzone voor de ander.

Ik word een appartement in geloodst. Hoog in de hemel kijk ik neer op de stad. Op grauwe achtergevels van appartementen. Op stukjes zeedijk, waar mensen lopen onderweg naar nergens, zo lijkt dat toch, voor wie zo ver zit. Op het strand waar het eindelijk zomer is geworden, en witte lijven zon zoeken en kindjes schelpen. Op de zee en mistige einders. De vrouw heeft hier haar schuiloord van gemaakt. Kleine tekenen van leven. Kleine tekenen van zoeken naar houvast. 'Ik heb hier altijd een glas water staan, om te zien of het de aarde is die beeft of ik'. Dat zegt ze. Deze vrouw kijkt naar de wereld in een poging om zichzelf beter te begrijpen, denk ik. Om te ontdekken waar er in die chaos een plekje is voor haar. Ik kijk naar wat zij allemaal verzamelt. Mensen en hun dromen en hun hoop en hun ontreddering. Beelden van wat is en was en wie weet ooit nog kan zijn.

Dan moet je weer naar buiten. Naar etalages die de leegte tonen, van een triest bestaan, van een grillige stad. Naar straten waar het echte leven doorgaat onder helverlichte hemels. Met wandelaars en ijsjeseters en rolstoelrijders en cafégangers. Deze vrouw beschrijft de stad, typeert de mensen, vraagt je nadrukkelijk om stil te staan. Bij wat is. Zij vertelt, en door haar ogen kijk je naar wat niemand anders zo zal zien. En de verhalen kloppen. Omdat ze waar zouden kunnen zijn. Omdat elke mens een mens is.

En dan vraagt de vrouw om meer te doen dan kijken. Om zelf een vraag te worden. Ik weet niet of elke TAZ-bezoeker dat zal durven, maar ik heb het wel gedaan. Bijzonder was dat. Om de onverschilligheid van anderen, en om de afwijzing en de nieuwsgierigheid en de onverwachte warmte. Van dat ene meisje dat ook durfde. Het is een rare wereld.

Naast/Hinterland heeft mij doen kijken en voelen en denken. Dat was met eenzaamheid die tastbaar werd, en last hebben van wat te snel gaat, en schrik krijgen van wat stil staat. Ik vind dat straf, ik vind dat schoon, ik vind: u moet dat meemaken, zelf. Misschien zit er in dit heerlijke concept een nòg sterkere voorstelling, moest ik denken, achteraf. Maar dat is bovenal een compliment.

Na afloop kreeg ik aan de balie nog een uitnodiging. Voor een vervolg, elke avond, later, elders. Ik ben nog niet gaan kijken. Ik was zo blij met de magie van die afwezige vrouw die mij zo diep en dichtbij had laten komen, bij haar en bij mezelf, dat ik dat nog wat vast wou houden. Niet elk verlangen hoeft meteen gestild.

TAZ is begonnen. Met deze voorstelling en met muziek drinken en praten, zoals dat gaat, dezer dagen in Oostende. Weest welkom, allemaal. Ik denk: u zal er blij van worden.