Together alone: het gevoel dat je bekruipt als je met verschillende mensen in één ruimte hetzelfde boek leest. In dit geval was dat een stripverhaal met live soundtrack: Weer over naar jou. Dit buitenbeentje op het festival lokte gisteren jammer genoeg geen volle zaal, maar de afwezigen hadden ongelijk. De muziek nestelt zich in je oor, het verhaal onder je huid.

Oorspronkelijk maakte de vertelling deel uit van het BZB-theatertweeluik Over naar jou (2006) en Weer over naar jou (2009). De tekst, van de hand van Adriaan van Aken, bleek erg ‘verstripbaar’ volgens de auteur zelf, en aldus geschiedde. Dit nieuwe concept kwam voort uit de koker van muzikant youri van Uffelen, muzikant bij Braakland/ZheBilding en kwam tot stand in samenwerking met striptekenaar-illustrator Philip Paquet. Bij de strip zit een cd die je kunt opzetten tijdens het lezen. Maar hier op TAZ kregen we de muziek live voorgeschoteld, door het Deadmanorchestra dan nog wel.

Een theatrale tik op de triangel vormt het startschot; we slaan het boek open. Het zwart-witte universum van Paquet kijkt ons diep in de ogen. De zinnen zijn gebald, maar missen hun doel niet als een onophoudelijke opeenvolging van handelingen in een strakke stream of consciousness. Tanden poetsen. Naar buiten gaan. Mensen kijken. Doelloos ronddwalen. En de klok tikt verder, tot ook het tijdsverloop troebel wordt. In de ratrace van de stad en het winkelcentrum lijkt niemand te letten op het hoofdpersonage - een jonge vrouw in de twintig die ‘je’ wordt genoemd. Together alone. Ze probeert krampachtig iets te voelen en koopt dan maar dingen. En nog meer dingen. Het leven als een monopolyspel, met borden die in grote letters holle slogans schreeuwen in gebiedende wijs. Reageer nu! Schrijf je nu in! Neem nu mee! Het gevulde stripbeeld contrasteert met de leegte van het ongebreidelde consumentisme. Het hoofdpersonage kan die leegte niet vullen. De stoppen beginnen door te slaan en de muziek volgt. In de warme sound van de gitaren klinkt tegelijk een eenzame leegte door. Af en toe gaat het luid en hard, maar zelfs de rustige stukken met terugkerende riff weerspiegelen de innerlijke onrust van het personage. Iemand die verloren loopt. De woorden, beelden en muziek verstrengelen zich automatisch. Het leesproces verloopt intuïtief en het is dan ook niet de bedoeling dat je je tempo matigt of even bij de buren kijkt of je nog wel ‘juist’ zit. Want daar gaat het niet om. Als je evenveel op de beelden als op de tekst let (ze vullen elkaar aan) creëer je automatisch je eigen parcours.

Dan, als de muziek haar hoogtepunt bereikt, is het hoofdpersonage finaal doorgedraaid. Het wordt haar rood voor de ogen. Met de recente moordpartijen in Colorado in het achterhoofd komt het eindbeeld verrassend dichtbij. Het is dan ook niet toevallig dat het hoofdpersonage een wit blad is, waar we niets over weten en geen naam krijgt behalve ‘je’. Die je, dat ben jij. “Ik doe u aan iemand denken. Is het niet?”

(MVS in Tazette 06 - augustus 2012)