BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Een voorstelling als een opgestoken middenvinger

bron: 
De Morgen
auteur: 
Evelyne Coussens
recensiedatum: 
30/04/2012
Productie: 
Hebzucht

Hebzucht van Braakland/ZheBilding is intrigerende faction

Een voorstelling als een opgestoken middenvinger
 
‘Wat was jouw bonus deze kerst?’ Twee broers vragen het achteloos, alsof ze polsen naar de gezondheid van vrouw en kroost, in plaats van naar het astronomische bedrag dat volgt. Zo gaat dat in Hebzucht: menselijke begrippen als warmte, trouw en solidariteit zijn verdampt in de heat of the moment, in de rush naar het snelle geld. Braakland/ZheBilding maakte er een radicale voorstelling over, even meedogenloos als de personages zelf.
 
Op 15 september 2008 crashte Lehman Brothers, en stak daarmee het vuur aan de lont voor een wereldwijde ineenstorting van de financiële systeem. De realiteit kennen we uit de media, Stijn Devillé maakte er op uiterst intelligente en consequente manier ‘faction’ van – fiction op basis van haast documentair verzamelde facts. Hebzucht draait rond een familieclan die de AXIS-bank beheert, maar waarvan de tentakels zich uitstrekken tot de politieke wereld. Pater familias Etienne Lallemand (Dirk Buyse) is AXIS-voorzitter en gewezen minister van Financiën, een functie die zijn dochter Gwendolyn (Sara Vertongen) op vraag van premier Alexander Fillon (Devillé) komt te vervullen. Haar ex-man Thomas (Jorre Vandenbussche) voegt zich als financieel adviseur bij de AXIS-groep, net als de splinternieuwe CEO Jean-Luc Pollard (Kris Cuppens). Broer van Thomas is de yup Carl (Michaël Pas), financieel pokeraar-op-sneakers met een neus voor bancair onheil. Tenslotte is er nog een kind, dat de feiten helder herverwoordt en samenvat, maar ook een morele instantie is: het is de stem van een volgende generatie die achterblijft met de change, het wisselgeld op een donkere toekomst. Dat het jachtige kortetermijndenken fout zou aflopen, had zelfs dit kind kunnen voorspellen.
 
Ondanks die voorkennis blijft Hebzucht spannend: het gaat niet om het wat, maar om de manier waarop de personages hun noodlottige handelingen stellen. Hoe schrijnend, die triomfantelijke maiden speech van ‘Jean-Lu’ in 2005, tegenover zijn gestotterde persconferentie in 2008. Wraakroepend, de manier waarop de mannen kicken op dit financiële spel, op en neer wippend als kleine jongetjes – niet beseffend dat ze slechts marionetten zijn. De regie is op z’n Braaklands: sober en precies. Micro’s vooraan op scène, spel naar het publiek, aan de zijkant de huismuzikanten (Gunter Nagels, Gerrit Valckenaers, Rudy Trouvé) die het jachtige vertelritme voorzien van een stuwende soundtrack. Wanneer Lehman valt panikeren politiek en bankwezen tegelijk. De maskers vallen, man staat tegenover vrouw, vader verraadt dochter. AXIS gaat voor de bijl en de maatpakken op de loop, mét hun geld.
 
Wat is het aandeel fiction in deze faction? De recente geschiedenis kleeft aan Hebzucht: hoezeer Devillé ook beklemtoont dat het drama fictief is, een hedendaags publiek leest het niet zo. En theater maken over actuele geschiedenis is tricky. Het gebrek aan reflectie (door gebrek aan afstand in tijd) laat zich in Hebzucht voelen door een voor Braakland atypisch zwart-witoordeel. Waar Hitler is dood er zestig jaar na de feiten in slaagt om je blik over de nazimisdadigers te doen wankelen, bevestigt Hebzucht hartstochtelijk een gemeenplaats: dat bankiers schurken zijn. De voorstelling is een geheven wijsvinger en opgestoken middenvinger tegelijk: zo direct in haar verontwaardiging, dat ze een moreel exempel wordt. Een tragedie? Daarvoor ontbreekt het aan menselijke inleefbaarheid, aan de nuance van het mededogen. Neen, dan die weemoedige basklarinet, die inzet terwijl de CEO’s samen naar een zonsverduistering kijken: díe is tragisch. Die muzikale lijn trekt het perspectief open, spreekt over het universele in plaats van het concrete. Zo voegt de muziek alsnog toe wat de tekst, in al zijn authentieke woede, ontbeert.