'Het stuk zal aanvoelen als een T-slag van Jerom uit Suske en Wiske', zei regisseur en auteur Stijn Devillé. 'Je zult pas na de opvoering beseffen wat je hebt meegemaakt.' Zijn woorden zinderden door beteuterde hoofden terwijl de creatie zich als een oude boerenknol op gang trekt. Het openingsbeeld oogt cliché. Zes acteurs en drie muzikanten, allen strak in het liberaalblauwe pak, staan op een helwit plastic speelvlak. Samen kijken ze hoe een in het groen gekleed meisje - de kleur van de hoop - tot aan een rij microfoons stapt. Op het begeleidende bandje legt ze de financiële crisis kinderlijk eenvoudig uit. Pathetiek ten top.

En dan begint het geld te rollen. Een flamboyante Michaël Pas snuift zich als drugsverslaafde bankier een weg naar het geld, terwijl zijn broer (een ijzersterke Jorre Vandenbussche) de rekening spijst door een bankovername. Zitten eveneens in het overnamecomplot: zijn ex-vrouw en minister van Financiën (Sara Vertongen op dreef), schoonpapa en bankdirecteur (een potige Dirk Buyse), CEO Kris Cuppens (fijn spelend ondanks een sputterend begin) en de premier. Er ontspint zich een hallucinant netwerk van afspraken, met 'winstbejag' als codewoord. Het klinkt als een doorslagje van de echte bankencrisis, maar gelukkig is het net meer dan dat. De doordachte dramaturgie en het driftige spel scherpen de argwaan tegenover die 'bende incompetente macho's' aan.

Rudy Trouvé, Gunter Nagels en Gerrit Valckenaers - 'straatmuzikanten', zoals de CEO hen smalend noemt - zitten langs weerszijden van de scène en voorzien het ontluisterende gegoochel met geld en economische termen van een opzwepend klankenlandschap. Zelfs glasscherven fungeren als instrumenten.

Het maakt dat Hebzucht na een stroeve start tot strak gedirigeerd muziektheater uitgroeit. Niet hip, wél een gebalde vuist tegen de geldwolven die onze kroost met een verlepte toekomst opzadelen. Het eindbeeld is de T-slag: het meisje staart de zaal in, haar armen vol microfoons. De duitendieven zijn op vakantie vertrokken.