BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Spitten naar leven in de schaduw van de dood

bron: 
Theatermaggezien
auteur: 
Rogel Arteel
recensiedatum: 
12/12/2011
Productie: 
Adem

Wie veertig is, staat even stil en denkt dat er nog minstens veertig bij kunnen. Maar aan vijftig knaagt, niet onterecht, een twijfel. Althans bij de man in Adem, een geoloog die het gewoon is het verleden om te spitten in de hoop iets te vinden over het ontstaan en de evolutie van het leven en daarbij nadenkt over wat nog allemaal komen kan.

Auteur en acteur Kris Cuppens mengt in Adem een aantal eigen ervaringen met deze van veel anderen. Daarmee sluit hij aan bij Lied, een vorige beklijvende productie van hem en Braakland/Zhebilding, waarin het personage (dat eveneens trekken van de maker vertoont) een dolle rit maakt met zijn zoontje op de autoroute du soleil, een vlucht eigenlijk, weg van een aantal tegenslagen in zijn jong huwelijk.

In Adem bezint een man zich op de prangende situatie waarin hij zich als vijftiger bevindt. De man heeft een vrouw en kinderen en weet dat hij kanker heeft: een hersentumor die op zijn ogen drukt. Geen onmiddellijk gevaar? Hoelang dan nog? En hoe moet het met de nabestaanden na zijn overlijden? Het zijn enkele van de vele vragen die als schaduwen van de dood blijven rondspoken.

Cuppens heeft met mensen in dergelijke situaties gesproken en heeft daar ook een eigen kijk op. Hij acteert geen doemdenken. Hij speelt een man van de wetenschap, nuchter en secuur op de zaak afgaand. Hij weet dat de mens in een zwakke positie staat tegenover een overweldigende natuur. De aarde bestaat uit eenenzeventig procent water; vijfenzestig procent van een menselijk lichaam bestaat uit water. Vandaar dat het decor voor deze voorstelling een mooie achtergrond van waterampullen toont en het druppend water daar een plasje vormt. Bij het ontstaan van het mensdom zal water zeker de hoofdrol hebben gespeeld.

Kris Cuppens speelt graag een eigen tekst. Hij toetst de ervaring die hij uit zijn lectuur puurt en laat ook een gedrevenheid merken om een publiek te overtuigen en het meteen mee te voeren in een visioen. Hij overstijgt wat hij weet door zijn kennis te koppelen aan een intuïtief gevoel. Het drukkende op de ogen, de dingen anders beginnen zien associeert hij met dromen en met openbaringen die zogezegde zieners plachten te hebben. Hij boort naar de zin van het leven en naar wat daarna komt of niet komt, vanuit een fascinerende vanzelfsprekendheid, in een mooi gedebiteerde taal.

Theater is echter meer dan gestiek en een prachtig stukje taal en daarom is Braakland/Zhebilding sedert een vijftal jaar resoluut een muziektheatergezelschap geworden, om duidelijk aan te tonen hoe belangrijk stem, geluid, zang en muziek zijn in het theatergeheel. Even duidelijk is het dat muzikanten, zangers, of zoals hier nu, zangeressen en acteurs elkaars gelijken zijn. Met zijn zessen staan ze op één lijn en krijgen ze een even belangrijk deel van de opdracht om tot een harmonische uitvoering te komen.

De regie van Stijn Devillé en Adriaan Van Aken is in alle soberheid direct naar het publiek gericht, met aandacht ook voor details in het aangeven bijvoorbeeld van het tikken van de tijd of een oerschreeuw. De voorstelling overtuigt echter vooral door het samenspel dat zeer soepel, zonder enige mathematische berekening verloopt. De muziek en de uitvoering ervan door Geert Waegeman en Ephraïm Cielen, de presentie en de stemmen van Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix (van Laïs), zijn evenzovele replieken samen met het tegenspel dat Sara Vertongen Kris Cuppens biedt, als de vrouw die heel wat te incasseren krijgt. Vertongen biedt op een uiterst beheerste manier het weerwerk dat je ook in die situatie verwacht. Het verzacht de pijn en maakt van Adem een voorstelling die je persoonlijk aanspreekt en waar je stil bij wordt.