BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

De eeuwige geschiedenis van het doodgaan

bron: 
De Standaard
auteur: 
Wouter Hillaert
recensiedatum: 
02/11/2011
Productie: 
Adem

De eeuwige geschiedenis van doodgaan (****)

 
‘Adem’ bevestigt waarom Braakland/ZheBilding de Cultuurprijs Podiumkunsten won. Een doorwrochte tekst op ijle muziek portretteert veel meer dan één sterven.
 
Met die Cultuurprijs, zo moeten Braakland-regisseurs Stijn Devillé en Adriaan Van Aken gedacht hebben, kunnen we ons eindelijk een scènebeeld permitteren. Achter de gewoonlijke microstatieven tussen allerlei muzikale apparatuur hangt in Adem een hoog bos van baxters. Langs tientallen slangetjes drupt er in een groot aquarium water uit.
Het is het beeld van een ziekenhuis, afdeling ‘ongeneeslijk’. Het is met zijn zijden draadjes een herinneringsteken voor alle doden die er niet meer zijn. Het is een drenzende stortbui, een zondvloed. Het is een ijsgrot met stalactieten, en daarmee een reflectie over het eeuwige ontstaan en vergaan van deze aarde. Het is, kortom, de hele voorstelling.
In Adem verdicht acteur-schrijver Kris Cuppens de dood van vele dierbaren tot één verhaal: een vader van drie kinderen krijgt het op een dag aan zijn ogen. Hij ziet dingen die er niet zijn. En dingen die er wel zijn, ziet hij steeds minder. Het zal kanker blijken. Terminaal.
Het gaat Cuppens niet enkel om dat stervensproces, maar ook om de visioenen die erbij komen kijken. Op klaarlichte dag wordt zijn protagonist overvallen door beelden van Omayra Sanchez, het meisje dat in 1985 voor de camera’s stierf in een Colombiaanse modderstroom. Er is ook Samira Adamu, en de twee Guineanen die in 1999 dood aangetroffen werden in het landingsstel van een Sabena Airbus. Duisburg doemt op, en 9/11.
Allemaal zijn het doden die door de media gefossiliseerd zijn. Cuppens geeft ze weer leven. Hij kruipt met zijn woorden in hun lijf en hun sterven. Geeft lucht aan hun dromen of hun drama, tot hun adem het voorgoed begeeft.
 
Twee stemmen
 
Dat Cuppens kan schrijven, in flarden rake poëzie, bewees in 2006 al de Toneelschrijfprijs voor zijn monoloog Lied. In Adem verkiest hij de dialoog, als de confrontatie tussen een mannelijke en een vrouwelijke stem.
Sara Vertongen vertolkt als achterblijvende echtgenote de kleine dagelijkse kijk op het grote heengaan van haar man. Ze vertelt over hun laatste reis, naar Ground Zero als een open graf. Later over het kwijl in zijn baard, zijn hangkop in de rolstoel, de uren voor één boterham. En hoe haar man uiteindelijk, niet langer tot spreken in staat, alleen nog op zijn Ipad typt: ‘ooit wordt het toch weer lente’.
De mannelijke stem in Adem ziet alles veel groter. Als hij sterft, moet de hele wereld mee vergaan. De aanhoudende regen, het zwellende water, het magma diep onder de grond: ze geven Cuppens’ tekst apocalyptische vleugels. Adem lijkt wel The Tree of Life op toneel, of Hendrik Marsmans expressionistische poëzie op muziek. Kunst als survival.
Tussen die beide stemmem lijken zangeressen Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix wel twee schikgodinnen. Alleen is hun requiem is allesbehalve donker. Geloof en hoop gaan hand in hand met ironie en relativering.
Die levende instrumenten, het scènebeeld, de dialogen: Adem is meer theater dan veel ander werk van Braakland. Niet alleen gaat de sferische muziek van Geert Waegeman en Ephraïm Cielen steeds meer zwijgen naar het einde toe. Ook beeldt Cuppens zijn verhaal meer uit dan in Lied. Hij jogt achter de micro terwijl hij vertelt hoe hij jogt. Voor de bekende Braaklandse suggestie voelt zoveel illustratie bij momenten juist weer te theatraal.
Dat zegt wel alles over de soevereine kracht van de poëzie in deze productie. Haar afgewogen samenspel van spel, beeld, sound en zang beneemt je af en toe zelf de adem.
 
Op 10-11 nov in OPEK, Leuven. Op reis tot 17 dec.