BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Tussen ademloos luisteren en happen naar adem.

bron: 
De Morgen
auteur: 
Evelyne Coussens
recensiedatum: 
02/11/2011
Productie: 
Adem

Braakland/ZheBilding ontroert met intieme muziektheatervertelling over de dood

Tussen ademloos luisteren en happen naar adem

Maakt de dood in je eigen lijf je ontvankelijker voor de vergankelijkheid van de hele mensheid? In Adem
zet Kris Cuppens het doodslot van één man tegenover het lijden van de hele wereld. Samen met Braakland/ZheBilding maakte hij een muziektheatervoorstelling waarin woede, tederheid, liefde, humor en (wan)hoop zich samenballen tot een mokerslag – zo eentje die je ademloos achterlaat.

Mijn vader tilt wat van zijn vader rest uit bed. Zoals ik mijn zoon, neemt mijn vader, zijn vader in zijn armen. Zoals hij, mijn vader, ooit mij. En ik, straks, hem
. Daar ongeveer eindigt Lied (2005), de autobiografische tekst waarmee Cuppens in 2006 de Taalunie Toneelschrijfprijs won, en waarin hij in bijwijlen sappig Limburgs het relaas doet van drie generaties Cuppens. In de gelijknamige voorstelling van Braakland/ZheBilding stond Cuppens alleen en kwetsbaar op scène, enkel in dialoog met de soundtrack van de immer discrete muzikant Geert Waegeman. Vijf jaar later pikt Adem aan bij Lied, maar tekst en voorstelling verschillen grondig van de voorganger.
Van het autobiografische verruimt Adem de blik naar het fictieve, en die verruiming vertaalt zich ook op scène: Cuppens en Waegeman krijgen het gezelschap van actrice Sara Vertongen, muzikant Ephraïm Cielen en Laïs-madammen Nathalie Delcroix en Jorunn Bauweraerts. Ondanks de schaalvergroting tegenover Lied verliest Adem echter niets aan intimiteit.
Niet toevallig is Cuppens’ hoofdpersonage een geoloog. Deze vijftiger – vrouw en drie kinderen, rustig leventje – is meer dan wie dan ook doordrongen van het besef dat het verschijnsel mens, tegenover de geschiedenis van de aardbol, niet meer is dan een vluchtige ademtocht. Laat staan dat één enkel mensenleven iets betekent. Zo blijkt ook uit de beelden die zich met steeds grotere opdringerigheid op zijn netvlies fossiliseren: de dood van Sémira Adamu, de aanslag op de WTC-torens, de ramp in Duisburg, … Terwijl zijn gezichtsvermogen dag aan dag afneemt, ziet hij in zijn onderbewustzijn steeds klaarder. Iconische beelden uit het wereldnieuws vermengen zich met zijn eigen leven: het zijn zijn kinderen die in een sloepje de oceaan bevechten, het is zijn vriendin die vertrappeld wordt in Duisburg. Alsof hij het Lam Gods is, wiens lichaam niet enkel zijn eigen ondergang maar ook de zonden der wereld in zich draagt… Hersentumor, luidt de droge diagnose. Onder zijn voeten ervaart hij plots weer die oude religieuze humus, waaraan hij dacht zich als wetenschapper ontworsteld te hebben… Dat is de kracht van Cuppens’ schriftuur: hij weet delicaat het kleine met het grote te verbinden, het lot van een mens met het lot van de mens, de doodstrijd van één man met een hele wereldbrand.
Bij het binnenkomen denk ik op het achterplan een feestelijk gordijn aan kerstboomslingers te ontwaren. Pas bij nader inzien merk ik dat het infusen zijn, die de pijnstillende inhoud van hun slangen uitstorten boven glazen bakken. De vergissing typeert het werk van Braakland/ZheBilding: hoe beklijvend het thema ook, zelden ontbreekt een minimale streep ironische humor. Nog typerender voor dit  creatieve muziektheatergezelschap is het feit dat de infusen tegelijkertijd een macaber instrument vormen: de vallende druppels worden elektronisch versterkt en hun ijzingwekkend gedrup doet denken aan een zandloper van water – de tijd loopt, de levensdraad loopt af, de tranen druppelen al neer – of hoe een eenvoudige scenische ingreep op slag een golf aan associaties losweekt. Cuppens en Vertongen vertellen gedreven en gaandeweg ontvouwt de tekst zich als een als een prachtig gestructureerde mozaïek van beeldspraak, symbolen en vooruitwijzingen: aflopende levensadem, verstikkende ademnood, ademloos kussen, happen naar adem, …
De vertelling wordt voortgestuwd door de muziek van Waegeman en Cielen en de stemmen van de Laïs-dames, die met hun soms wat rafelige textuur verrassend goed aansluiting vinden bij de ongepolijste soundscape. De balans tussen parlando, gezongen en gesproken stemmen zit op de première nog niet helemaal evenwichtig, waardoor het auditieve geweld af en toe overweldigt – gelukkig neemt de muziek geregeld gas terug, zodat luisteren nooit echt vermoeiend wordt. Naar het einde toe dooft de klank uit, samen met het leven – alles versobert, een stilte voor de storm van de laatste doodstrijd. Waaruit desondanks dan toch weer hoop spreekt, net zoals op het einde van Lied de dood verslagen werd door de geboorte van nieuw leven. In dit universum, het universum van Kris Cuppens, doet het deugd te vertoeven. Adem is, opnieuw, adembenemend.