Veelzeggend beeld, concreet verhaal

Dit sextet staat en/of zit op een rijtje op de scène. Achter hen hangt een waaier druppelende baxters boven doorzichtige waterbassins. Het is een poëtisch belicht en sterk beeld dat tegelijkertijd een verbeelding is van het wegsijpelende leven uit elk van ons, een verwijzing naar dierbaren die vechten tegen de dood én een prachtige vondst om het geluid van regen na te bootsen. Het intieme, aangrijpende beeld is groots in zijn veelzeggendheid.

Zo veelzijdig als dat scènebeeld is, zo eenduidig wordt het verhaal. Al vertrekken Cuppens en co behoedzaam. Het stuk begint waar alles begon – bij God, Adam en Eva – en evolueert tot een louterende klaagzang. Cuppens en Vertongen vertellen en vertolken een schrijnend, gedurfd herkenbaar verhaal waarin een bloeiende familie wordt getroffen door rotslecht nieuws. Het omgaan met een terminale geliefde wordt rauw, ingetogen én troostend gespeeld.

Louterende muziek

Voor die troostende factor zorgen de muzikanten. Cielen en Waegeman doen waar ze steengoed in zijn: ‘hun’ acteurs omhullen met opzwepende en dan weer zachte, golvende klanken. De Läiszangeressen vinden aanvankelijk geen evenwicht met de acteurs. Delcroix en Bauweraerts zingen soms te luid of te dwingend en zitten er wat onwennig en houterig bij. In de ‘terminale fase’ van het verhaal ontpoppen ze zich echter tot wonderlijke, vocale steunbakens. Wanneer Cielen met de gitaar tussen de dames in komt zitten en Cuppens de doodstrijd inzet, bereikt de symbiose tussen muziek en tekst een hoogtepunt.