BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Warre Borgmans overdondert in Dwaallicht

bron: 
CJP
auteur: 
Jonathan Van Den Broeck
recensiedatum: 
22/02/2011
Productie: 
Dwaallicht

Braakland bracht ons al eerder leuke muziektheaterstukken. Maar Dwaallicht, een muzikaal vertelsel op basis van de novelle van Willem Elsschot, opent een nieuwe blik op goede oude Vlaamse literatuur.

Neem een klassieker uit de Vlaamse literatuur (Willem Elsschots Dwaallicht), voeg daar een topacteur eerste klas bij (Warre Borgmans) en als toemaatje nog een vijftal zotte, maar uitmuntende muzikanten en je krijgt het overheerlijk muziektheater Dwaallicht van Braakland/Zhebilding.

Dwaallicht is een muziektheater dat je vanaf de eerste seconden in de ban houdt. Wanneer Warre Borgmans onverwachts komt binnenwandelen in de overvolle Foyer van de theaterzaal, begint hij de aandacht van de mensen op te eisen via een megafoon. Het is niet Warre zelf, maar Laarmans (het hoofdpersonage uit de novelle) die ons de weg wijst en waarschuwt voor de trapjes richting de zaal. Vanaf dat moment wordt de toeschouwer meegezogen in de wereld van Laarmans. Er is geen ontkomen meer aan: hij moet en zal ons meesleuren in zijn verhaal.

Alvorens het verhaal te beginnen, merkt Laarmans dat er een "soundboxje" vooraan het podium staat. Op aandringen van de muzikanten duwt hij een toets in en plots weerklinkt er een dromerig muziekje dat we enkel kunnen omschrijven als doowap, een gezellig deuntje dat blijft hangen. Laarmans vertelt ons over zijn ontmoeting met "drie zwartjes" die op zoek zijn naar een zekere Maria Van Dam. Hij besluit om hen de weg te wijzen naar de Kloosterstraat, waar volgens het kartonnen briefje dat de drie bijhebben Maria zou wonen. Wat begint als een poging tot wegwijzen, loopt al gauw uit tot een bewogen wandeling doorheen een wijk in Antwerpen. Laarmans laat ons toe in zijn hoofd, hij wil dat we weten hoe hij zich voelt bij deze zaak. Hij moet en zal de mysterieuze Maria vinden waarnaar deze vreemdelingen op zoek zijn.

Muziek met vogelkooien

Wanneer Laarmans aankomt in de Kloosterstraat, blijkt dat hier een winkel gehuisvestigd is met vogelkooien. De rest van het verhaal ken je misschien (zo niet is dit een reden om óf de novelle te lezen óf één van de komende muziektheaters te gaan bekijken). Maar laten we even inzoomen op die vogelkooien. Bij het binnenkomen van de zaal, namen de vijf muzikanten (waaronder Rudy Trouvé en Youri Van Uffelen) plaats in een gezellige hoek op het podium. Er staan instrumenten als gitaars, drums en accordeons, maar het meest fascinerende instrument blijkt een vogelkooi te zijn: een vioolstrijkstok op een vogelkooi klinkt als muziek in de oren. Een unieke dimensie voor een unieke voorstelling.

De voorstelling duurde een dikke 90 minuten en we hebben ons geen moment verveeld. Dit kwam vooral doordat het theater niet zomaar tekst en muziek is, maar een zeer geslaagde combinatie van de twee. Zowel de acteur als de muzikanten voelen elkaar heel goed aan. Zo zal Warre met momenten zélf een poging doen tot zingen (of neuriën) en vanuit de verte nemen de muzikanten ook hun plaats in als personages. Dit laatste hebben ze mooi opgepikt als hun bandnaam. Ze noemen zich tegenwoordig Pasmans (sinds 17 februari hebben ze trouwens onder deze naam een cd met de muziek van de voorstelling uitgebracht), naar de familie van de vogelkooien. Dwaallicht is theater voor wie niet wil verdwalen in de woorden van Elsschot.