KLOPTEROP
Wouter Hillaert

"MET GRAUWELKOP DOET KRIS CUPPENS EEN GOOI NAAR HET WOORD VAN HET JAAR 2011"

"Tussen lichtheid en diepgang" (onderschrift foto)

In zijn eerste jeugdvoorstelling, met Braakland/ZheBilding bij Bronks, doet theatermaker Kris Cuppens alvast een gooi naar het woord van het jaar 2011. Hij heeft het voortdurend over 'grauwelen'. Grote mensen zouden zeggen: 'boos worden'. Kinderen weten, met Cuppens, dat het veel dieper gaat.

Een 'grauwelkop' krijg je door een plotse explosie van het besef dat dit bestaan fundamenteel onrechtvaardig is. Het is de schreeuw van Munch, maar dan met gebalde vuisten. Je bent woedend op de wereld, maar ook in onvrede met jezelf. En daar begint ze weer te borrelen, de vulkanische gaswolk in je kop.

Alles in Klopterop getuigt van Cuppens' stellige voornemen om dat donkere levensgevoel, ooit zo aanwezig in zijn prachtige solo Lied, hier geen kans te geven. Niet zozeer omdat hij nu voor vijfjarigen speelt, maar wel omdat zwartkijken geen leven is.

De voorstelling begint met een lichte rikketik. Het is de wekker, op de ochtend van 'een coole dag'. Grote Broer (Cuppens zelf) en Kleine Broer (Kristof Van Perre) ontwaken met een wedstrijdje 'in je kleren schieten', stompen en sarren elkaar heen en weer, maken vrolijk stemming met de zaal. 'Wie zet hier de beste grauwelkop op?'

Ephraïm Cielen en Geert Waegeman leveren montere percussie op allerlei kopjes, bokaaltjes en trommen. Voor het eerst bij Braakland zie je geen staande micro's. Klopterop wil bewegen, meer lijf zijn dan vertelstem.

Het enige wat Cuppens dan nog beperkt, is de onderbroek die Grote Broer steeds weer in de bilspleet schiet. Lichte aandrang tot kolder. Ritmische rijmpjes. Toch heeft Klopterop wel een plot: spijbelen en samen het dak op. Ook voel je hoe een dreigende spanning wordt opgebouwd, tot het grote grauwelmoment, onder een eenzaam lampje. 'De woedende woede woedt', Cuppens stampt zijn taal tot mootjes. 'Omdat het niet is wat het zijn moet.' En hij klopt erop.

Volgens de boekjes geeft dat een voorstelling over kolerige frustrokleuters, in relatie tot hun directe machtsomgeving. Je kunt er ook naar kijken als het bevrijdende zelfonderzoek van een volwassen performer op de wip tussen lichtheid en diepgang. Cuppens lijkt nog wat te twijfelen tussen zijn eigen noodzaak en die van zijn jonge publiek, maar Klopterop geeft absoluut geen redenen tot grauwelen. Het verblijdt.