BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Verhalen uit een verlaten wijk

bron: 
CJP
auteur: 
Filip Tielens
recensiedatum: 
31/01/2011


Op de trein naar het afgelegen Luchtbal horen we een meisje door de telefoon haar hele levensverhaal vertellen. We hadden natuurlijk onze iPod kunnen opzetten, maar stiekem meeluisteren was toch net iets leuker! Verhalen, zeker als ze waargebeurd zijn, blijven fascineren.

Honderd jaar geleden was het poldergebied. Toen er eens een luchtballon naast een café landde, kreeg het de naam Luchtbal. Nu is het een wijk vol identieke huizen en hoge woontorens ten noorden van 't Stad waar je niet komt als je er niet hoeft te zijn. De bewoners zijn ofwel oude Antwerpenaren, ofwel jonge migrantenfamilies, die dagelijks proberen rond te komen in dit 's avonds verlaten gebied tussen haven, snelweg en treinsporen, waar de straten allemaal genoemd zijn naar landen of Britse steden.

Maar ook de inwoners van Luchtbal hebben een historie die gehoord mag worden. Theatermaakster Sara Vertongen (Braakland/ZheBilding) doolde twee maanden door de wijk rond en sprokkelde verhalen van de omwonenden. Ze is oprecht benieuwd naar hun verlangens en bezorgdheden. Eerder maakte ze al de voorstelling Naast (De Verhalen Die Wij Zijn) in Leuven, maar Luchtbal is the real stuff: veertig nationaliteiten leven er tussen, maar helaas ook naast elkaar. Veel mensen zijn er eenzaam.

Naast (Wish You Were Here) zou een naïef sociaal project van een theatermaakster kunnen zijn: briefjes met kleine tips verstoppen in bushaltes, aan een tafeltje zitten met soep voor iedereen en een bordje met "Wilt u met me praten?" op. Maar het is meer dan dat: als een archivaris gaat Vertongen op zoek naar boeiende verhalen van mensen die er eens niet meer zullen zijn, in de hoop dat die kleine anekdote of dat grote verdriet net dat ietsje langer blijft verderleven.

Unicum

Het publiek krijgt een hoofdtelefoon en vertrekt op een individuele audiotoer doorheen Luchtbal, waarbij de vertelstem van Vertongens personage afgewisseld wordt met gesproken fragmenten van de inwoners en sfeervolle liedjes van de BZB-muzikanten. Toegegeven, wij bleken de enige te zijn die totnogtoe hopeloos verdwaalde op het parcours, en belandden daarom niet in de wasserette, de kruidenierszaak of het ontmoetingscentrum waar Vertongen haar verhalen situeerde.

Met de hulp van de enthousiaste vrijwilligers vonden we wel net op tijd het flatgebouw waar Vertongens personage woont, op de zestiende verdieping van een van de zes woontorens, van waaruit je een mooi uitzicht hebt op de lichtjes van 't Stad. Vertongen ontvangt ons als welgekome gasten, we krijgen iets te drinken aangeboden (en zien en passant dat het parcours waar we normaal moesten passeren ook gefilmd werd met geheime camera's). In een kitsch interieur vertelt Vertongen aan haar selecte groepje gasten het opzet van haar queeste.

Waargebeurd

Hier loopt het soms wat stroef: enerzijds spreekt ze ons op natuurlijke wijze aan, anderzijds speelt ze duidelijk toneel. Deze tweespalt komt wat geforceerd over. Maar Vertongens aangename stem en de focus op de kleine anekdotes (we moesten aan de zoekertjesformule van Tristero's The Search Project denken) houden het toch boeiend, en vooral aandoenlijk kleinmenselijk en waargebeurd. Citaten als "Ik hou maar van twee van mijn kinderen", of "Had ik toen maar abortus gepleegd", of de boodschap die wij op een briefje kregen - "Ik ben al vijf jaar met een jongen die me slaat" - zijn ooit echt aan Vertongen toevertrouwd.

De anekdotes zijn het interessantst, Vertongens wat bizarre achtergrond niet altijd even geloofwaardig. Zo zou ze, net als in de film The Edukators, in huizen willen inbreken om er briefjes achter te laten met wat ze van de inwoners weet. Wel weer heel sfeervol is de fijne muziek die Gerrit Valckenaers vanuit de aanpalende keuken maakt, en de dia's van trouwfoto's die ze op de rommelmarkt kocht. Wel een beetje spijtig dat als je de Leuvense versie gezien hebt, je al van ver het slottafereel in Luchtbal kan voorspellen.