BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Over echte levens en echt verdriet

bron: 
De Morgen
auteur: 
Griet Op de Beeck
recensiedatum: 
24/01/2011

'Naast (wish you were here)' van Braakland/Zhebuilding: fijn locatieproject in Antwerpse wijk Luchtbal

Over echte levens en echt verdriet

Gevraagd naar de ergste aller gevoelens, zullen vele mensen eenzaamheid zeggen. In Naast (wish you were here) schemert het voortdurend door de verhalen die Sara Vertongen optekende in de Luchtbal, een wijk in Antwerpen die wat verloren ligt tussen havengebied, treinsporen en de ring, met veel oude mensen en meer dan veertig nationaliteiten. Wat blijk? Het wezen van de pijn is overal hetzelfde.

ANTWERPEN l Naast is geen klassieke productie. Het publiek maakt eerst een audiowandeling door een stukje van de wijk, om daarna op de zestiende verdieping van een Luchtbaltoren ontvangen te worden in een appartementje door actrice Sara Vertongen en muzikant Gerrit Valckenaers.

Er valt nogal wat te zeggen voor deze voorstelling. Ze is om te beginnen met veel gedrevenheid en juiste intenties gemaakt. De makers creëerden al eens een variant op het thema in Leuven, maar nu hebben ze zich ingegraven in de Luchtbalwijk, wat toch iets anders is. Ze deden allerlei acties om gesprekken met de buurtbewoners op gang te brengen. Zoals aan een tafeltje gaan zitten in de Columbiastraat met een bordje ernaast: "Wilt u met me praten? Would you like to talk?" Bij soep en koffie. Of een geheimenmachine plaatsen voor de basisschool en het postkantoor. Daar kon je je geheim deponeren, en kreeg je er een ander voor terug.

De makers voerden zelf gesprekken met mensen, wie wou kon altijd reageren op een website. Dat materiaal werd de basis voor een voorstelling waarin elk feit dat verteld wordt waargebeurd is. Dat geeft toch een enorme meerwaarde aan zo'n project. Alles wat je hoort en ziet, krijgt een bijna vanzelfsprekende emotionele lading. Dit is niet zomaar voor de kunst; het leed is echter dan echt, het zit achter déze gevel, of die daarnaast.

Twee: het opzet werkt. Het is een mooie keuze om elke toeschouwer in zijn eentje door de wijk te sturen. Een beetje sukkelig op zoek, teruggeworpen op zichzelf in een poging de weg niet kwijt te raken. Dat ondersteunt de inhoud. Je zet je koptelefoon op, en een vrouw leidt je rond: ze vertelt je over de telefooncel waar ze gaat luisteren naar gesprekken, over de bushalte waar ze gaat zitten om met mensen te praten.

Soms hoor je bewoners zelf aan het woord. Een man zegt dat zijn vrouw er is, maar ook niet meer: ver weg in het hoofd, door alzheimer. Of een vrouw zegt dat haar man misschien wel dood is, maar niet in haar gevoel. Ze gaat nog elke week uit eten naar hun favoriete restaurant en dan bestelt ze voor hen beiden.

Sterke verhalen

Uiteindelijk leidt de wandeling naar de thuishaven van de persoon die je heeft rondgeleid. Een piepklein flatje vol diertjes en plantjes en muziekdoosjes. Deze vrouw verzamelt niet alleen prutsen en prullen, maar ook mensen, voor ze vergeten zijn. Hun verhalen, hun zinnetjes, hun geheimen, hun foto's, hun doodsprentjes, hun geluk, maar vooral toch hun verdriet. Omdat iemand het moet doen. Omdat het makkelijk is om lief te zijn tegen vreemden. Omdat haar eigen eenzaamheid verkleint als ze die van anderen mee kan opheffen. Omdat de wereld niet zo hard hoeft te zijn als hij lijkt.

Er zitten sterke verhalen tussen: over een man die stierf toen zijn vrouw in het ziekenhuis lag, gewoon gestopt met eten omdat het niet door zijn echtgenote klaargemaakt was. Over een vrouw die zei: 'Ik heb spijt dat ik die abortus niet heb laten uitvoeren.' Over een Afrikaanse vrouw die het gevoel heeft dat we met zijn allen de hele tijd kwaad zijn, op haar en de rest van de wereld. Zij zegt gewoon consequent dank u wel tegen de buschauffeur, het is een begin.

Er zitten ook prikkelende gedachten tussen. "Weet je hoe lang het geleden is dat iemand mij nog eens liefdevol heeft aangeraakt", vraagt een oude vrouw. Of iemand anders: "Ik wil terug naar de tijd toen ik in alles geloofde en niks wist." Al die flarden samen creëren een beeld van zo veel vleesgeworden kwetsbaarheid, dat het moeilijk wordt er onbewogen bij te blijven. Zeker met de fijne livemuziek eronder, -op en -tussen. En dat is bijzonder.

Proper Nederlands

Een minpuntje is dat je in het appartementje gruwelijk dicht bij elkaar zit en bij de twee performers. Sara Vertongen kiest ervoor mensen aan te spreken, te behandelen als gasten die op bezoek komen. Maar tegelijk speelt ze toneel. En dat wringt soms een beetje. Als ze een toeschouwer een vraag stelt, en de man van de weeromstuit geneigd is het gesprek aan te gaan, wordt het binnen dertig seconden overduidelijk toch tekst die ze speelt, waarbij zijn tussenzinnetjes eigenlijk storen. Dat heeft met het propere Nederlands te maken, vermoed ik, en ook met de stijl van spelen wellicht. Die dubbelheid houdt je soms wat op een afstand, terwijl de inhoud je zo weet mee te voeren.

Al met al is Naast (wish you were here) echter een mooi gemaakte, kleine voorstelling, over echte levens en echt verdriet. Daar naar mogen kijken, op het einde van een dag waarop het alleen maar heeft geregend, is toch een klein cadeautje.

De voorstelling speelt nog tot het einde van de maand. Alle info: www.braakland.be.