BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Muziektheater doorbreekt eigen dogma

bron: 
De Theatermaker
auteur: 
Tobias Knokkelmans
recensiedatum: 
09/2009
Productie: 
Hitler is Dood

De Theatermaker - september 2009 - Tobias Kokkelmans
Hitler is dood, de nieuwste productie van het Vlaamse muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding (in coproductie met 't Arsenaal), was dé verrassing van de Operadagen Rotterdam 2009. Ze is slechts eenmaal te zien geweest in Nederland, maar het is te hopen dat de productie na haar Vlaamse tournee dit najaar opnieuw ons land aandoet.

Braakland/ZheBilding maakt in wezen interdisciplinair muziektheater. Taal is bij dit gezelschap niet alleen de drager van actuele maatschappijkritische inhoud, maar is altijd ook een ritmisch-akoestisch vormelement binnen een muzikale compositie. Vaak resulteert dat in een vervloeiing van geluid en woorden, een haast psychedelische klankpoëzie, maar bij Hitler is dood neemt de muzikale pendant van Rudy Trouvé, Gerrit Valckenaers en Geert Waegeman duidelijk een terughoudender positie in. Tegen deze subtiele, discrete achtergrond krijgt de doorwrochte tekst van schrijver en regisseur Stijn Devillé alle ruimte.

Opnieuw levert deze ontmanteling van hun vervlochten muzikaal-tekstuele bouwwerk een verrassend effect op. Hitler is dood wordt daardoor bijna toneel. Dat blijkt een juiste keuze; de kracht van de voorstelling ligt in het spel van de acteurs, het stevige script en de benadering van het onderwerp: het proces van Neurenberg. De aanpak is half-documentair, half fictief. Behalve de informatieve waarde - Devillé baseert zich op doorwrochte research en weet die moeiteloos in zijn verhaal te integreren - wisselt het vertelperspectief handig tussen enerzijds de beklaagden en anderzijds de aanklagers. De uitgebreide cast bestaat uit ijzersterke spelers, onder wie Rik Van Uffelen (een bulderende Goering), Warre Borgmans (een arglistige Streicher) en Kris Cuppens (een gevaarlijk intelligente Speer).
Steeds moet ik denken aan dat andere toneelstuk over 'het proces van de eeuw': Het Onderzoek (Die Ermittlung) van Peter Weiss. Destijds, in 1965, eiste de naoorlogse generatie de onverbiddelijke waarheid over de Holocaust. De tekst van Weiss bevatte in objectiverende toon de letterlijke Neurenberg-verhoren.* Het stuk werd (jarenlang ook in Nederland) publiekelijk gelezen; een enscenering was ondenkbaar. Een tijdje terug heb ik het tekstboekje gevonden op een rommelmarkt. De opdracht van de oorspronkelijke koper prijkt nog steeds op de vergeelde binnenkaft: 'Moeder, dit zijn feiten.' Slechts vier woorden. Maar ze spreken boekdelen. Vierenveertig jaar later verlegt Hitler is dood het accent van naziverdachten en hun bekentenissen naar de verantwoordelijkheid van de jonge generatie aanklagers en journalisten. Zij denken bij voorbaat het morele gelijk aan hun zijde te hebben, maar raken gaandeweg verstrikt in hun eigen ambities, overmoed en onvermogen om te begrijpen waarin zij verzeild zijn geraakt. Hoe valt de holocaust, zo onbevattelijk, ook te vatten in juridische reglementen? Braakland/ZheBilding brengt met die paradoxale vraag het Neurenbergproces heel dichtbij, en raakt aan een filosofisch vraagstuk dat regelrecht het hart van ons hedendaags maakbaarheidsgeloof treft.