BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

Een mozaïek van sombere kleuren

bron: 
Veto
auteur: 
Nele Bruynooghe
recensiedatum: 
02/2008
Productie: 
Spoon River

'Een mozaïek van sombere kleuren'
“Dames en heren, van harte, van harte welkom. De doden van Spoon River heten u welkom.” Het is woensdag, acht uur ‘s avonds en we zitten in de overvolle Leuvense schouwburg. Voor ons zien we een nagenoeg leeg podium, de dorpelingen met hun verhalen uit Edgar Lee Masters Spoon River Anthology staan op het punt tot leven te worden gewekt.
Als een ijskoude hand grijpt de dood naar onze keel. Met vingers, lijkbleek, knokelig en trillend reiken zij, de doden, naar de warmte van het leven. Het podium lijkt wel een denkbeeldige grens tussen de dood en het leven. Helemaal in het begin, kunnen we ons nog warmen aan de Amerikaanse countrymuziek waardoor we ons een dorpje als Spoon River kunnen voorstellen, maar verder spreken of zingen de doden enkel nog met koude lippen. Ze verhalen ons elk hoe zij aan hun einde gekomen zijn. Elke stem eist zijn eigen zeggenschap, elke stem weerklinkt, weergalmt in de oren van de toeschouwer. Te kort, want hoewel aangrijpend, lijkt hun verhaal op te lossen in dat van de andere stem. Alsof de ene de andere niet laat uitpraten.
Mensen zijn blijkbaar nog steeds dezelfde als ze dood zijn. Met het enige verschil dat ze nu recht voor de raap spreken. Ze spuwen de woorden in het gezicht, fluisteren met akelige eenvoud of huilen op de klagerige muziek. Geen dode laat de andere zijn woorden koud worden, of een andere kruipt, schuifelt of valt naar voren om zijn relaas op te maken. Terwijl zij proberen de aandacht te grijpen van de volle zaal, grijpen wij naar de verhalen, naar de puzzelstukken, de miniaturen van elk klein verhaal. De eersten komen in schokken, gruwelijk, kort. Als losse flodders raken ze onze harten, die ze al gestolen hebben bij het welkom.
Een grote tromslag maakt abrupt een einde aan hun korte leven. Daarna langere verhalen, treurig, melancholisch, meeslepend, meetrekkend in het tragische verhaal van Spoon River, een dorpje. Doden. Meer is er niet, geen verband. Een web van draden, maar geen enkele rode draad vertelt ons wat de personages bindt, tenzij elke draad abrupt is doorgesneden — de draden rafelen niet. Zo sterft de ene aan de beet van een geeuwende alligator — te dichtbij geweest — en sterft de ander aan een slangenbeet — het verkeerde gevonden in het struikgewas. Elke dode verweeft zijn eigen korte draad in het bolwerk van verdriet, frustratie, haat, liefde, hartstocht, verlangen, gruwel, onrecht of miskenning. Dit is geen voorstelling van de abstracte dood.
Het is de dood in al haar vormen, steeds reikend met de hand naar leven. Deze voorstelling is net als de dood bijna onverstaanbaar. De stemmen klinken door elkaar, of ze nu brommen, gillen, zingen, huilen, allen zijn ze de stem van de dood in zijn vele gedaanten. De spelers vallen met de regelmaat van een klok neer, want je moet je herinneren, eigenlijk zijn ze dood. Dan doven de kaarsen. Het schijnsel van traliewerk op het podium, de klaaglijke zangen, de verwrongen gezichten zijn weer weggemoffeld in het duister.
En wie het niet begrijpt, moet toch maar eens komen kijken. Al was het maar om Kris Cuppens te zien die een vrije vertaling geeft aan ‘fuck you’ met de opgestoken middelvinger die zich voor deze gelegenheid iets lager situeert. Hij trekt wel elke 33 keer zijn broek af! (Nele Bruynooghe in Veto)