BRAAKLAND/ZHEBILDING - MUZIEKTHEATERGEZELSCHAP

hetnieuwstedelijk.jpg
aankondiging_timeline.jpg
logo.gif
melancholyposteweb-723x1024.jpg
flyer_4.jpg
flyer_4.jpg
hetnieuwstedelijk.jpg aankondiging_timeline.jpg logo.gif melancholyposteweb-723x1024.jpg flyer_4.jpg flyer_4.jpg

Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie /...
INBEV AWOE - Jessa Wildemeersch - Vermaak na...
Vermaak na Arbeid 2014 - powerpoint

Audio - algemeen

We kussen - Chantal Acda - Sabine Sabine Sabine

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

reageer

Nieuwsbrief

Beheer uw nieuwsbriefinschrijvingen
Selecteer de nieuwsbrief(ven) waarop u wilt in- of uitschrijven.

In de pers - algemeen

09/02/2015 Utrechts Dagblad over Sabine... Utrechts Dagbla...
10/02/2015 Adriaan Van Aken overspeelt... Volkskrant (NL)
09/02/2015 Dood en liefde, een moeilijk... Trouw (NL)

Kalender - algemeen

Er staan op dit ogenblik geen voorstellingen van deze productie (meer) in de kalender.

De doden hebben makkelijk praten

bron: 
De Standaard
auteur: 
Geert Sels
recensiedatum: 
01/2008
Productie: 
Spoon River

De doden hebben makkelijk praten
In 'Spoon river' maakt Braakland/Zhebilding een luchthartige dodendans uit vervlogen tijden.
De personages uit Spoon river verkeren in een staat van genade. Ze hebben de grens tussen leven en dood overgestoken. Bevrijd van alle aardse verzuchtingen hebben ze het rijk voor zich. Angst voor de dood? Laat me niet lachen, dat hebben zij al lang achter zich.

Totaal onthecht blikken ze nog eens terug naar dat leven van hen. 'Ik was Nancy Knapp', zeggen ze over zichzelf in de verleden tijd, alsof ze tegenwoordig wel wat beters te doen hebben. Waarop ze haast monkelend, als was het een goeie mop, vertellen ze hoe ze aan hun einde kwamen. De één vloog met zijn auto uit de bocht. Jammer, hij was net goed op dreef. Een ander ziet opnieuw de giftige slang, hoe ze haar valse kop hief en de dodelijke beet toebracht.

Als was er een skelettenreünie aan de gang, zo worden de verhalen over de aardse tijden nog eens opgehaald. Er komen liederen en instrumenten aan te pas, de bijeenkomst wordt een danse macabre met een blij gestemde ondertoon.

Iedereen is zo vriendelijk geweest voor de gelegenheid zijn vlees weer rond zijn klepperende knoken te plakken. Men is hoogstens in het zwart gekleed.

De teksten komen uit de Spoon river anthology, de collectie portretten die de Amerikaanse dichter E.L. Masters in 1915 in feuilleton publiceerde. Het is een reeks onverbloemde grafschriften, geïnspireerd op figuren uit zijn dorpsjaren, honderd jaar geleden in Illinois. De schrijver Elvis Peeters heeft ze alle 244 vertaald, Braakland Zhebilding brengt er zo'n zestig op het podium.

Aanvankelijk blijft deze stoet impressionistische portretten wat in statische momenten hangen. Maar gaandeweg tekent zich een kleurrijk beeld af van een samenleving die twijfelt of ze nu ruraal zal blijven of urbaan zal worden. Onwillekeurig denk je daarbij aan het verhalendefilé uit As I lay dying van William Faulkner, of aan de puzzelstuktechniek van Under milk wood van Dylan Thomas. Zonder dat deze voorstelling echter aan het compositorische genie van de eerste, noch aan de formuleerpracht van de tweede kan tippen.

Wat Spoon river dan wel weer uniek maakt, zijn de stemmencombinaties. Alle temperamenten zijn van de partij. De acteurs kleuren ze in. De rollen van Kris Cuppens zijn al eens driestelingen, die van Chris Lomme bedaarde charme en die van Dirk Buyse suikeren raffinement. Nand Buyl straalt van op zijn scheidsrechterstrap nukkig gezag uit, alsof hij moet toezien of er geen bal in het net vliegt.

Spreken, zingen en musiceren springen hier samen in hetzelfde touw. Of portretten worden verteld, dan wel gezongen, ligt in dezelfde lijn. De warme klankkleur van een klassiek instrumentarium wordt regelmatig op sleeptouw genomen door elektrische power of de stemkracht van de twee zangeressen.

Spoon river is een rijkgeschakeerde, esthetische voorstelling. Het zou De Tijd op muziek kunnen zijn. Het stuk wekt de sympathie op die samengaat met het overschouwen van menselijk gewriemel. Hoewel de doden natuurlijk makkelijk praten hebben. 
(Geert Sels in De Standaard)